Aleksandra Rutkowska, Aleksandra Olsson - ,,Żyj bez toksyn. Jak pozbyć się szkodliwych substancji ze swojej codzienności" (recenzja)

Czy w świecie, gdzie niemal przez cały czas słyszymy o smogu i plastiku da się jeszcze żyć bez toksyn? Zapraszam Was na moją opinię o książce ,,Żyj bez toksyn".

Linda Szańska - ,,Siła honoru" (recenzja)

Czy uczucie córki posła i szefa poznańskiej mafii może mieć szansę na przetrwanie ? Zapraszam Was na recenzję powieści ,,Siła honoru".

,,Siła honoru"
Linda Szańska

Cykl: Siła (tom 1)

Wydawnictwo: Burda Książki

Data wydania: 2 września 2020

Kalina jest tancerką i córką wpływowego posła, która poznaje tajemniczego mężczyznę. Okazuje się nim być Gabriel Kreis - gangster i jeden z szefów poznańskich cynków oraz jeden z największych wrogów jej ojca. Gdy Kalina traci swoją siostrę i nie przychodzi na umówiony obiad z Kreisem, ten postanawia zrobić wszystko, by dowiedzieć się, dlaczego go wystawiła. Czy uczucie, które się między nimi narodziło ma szansę przetrwać w okrutnym świecie mafii ?

Linda Szańska to pseudonim debiutującej pisarki, która ceni swoją anonimowość. W latach 90. pracowała jako kelnerka w hotelu Orbis Polonez, gdzie obsługiwała wierchuszkę poznańskiej mafii. To wtedy poznała intrygujący świat poznańskich cynków. ,,Siła honoru" to jej debiutancka powieść.

Motyw mafijny jest już wielu czytelniczkom z pewnością znany i przerobiony na naprawdę dużą ilość sposobów. Ale co ciekawe, większość mafijnych historii rozgrywa się raczej poza granicami naszego kraju. Tymczasem debiutująca Linda Szańska pokazuje, że w Polsce też dużo się dzieje, a mafia to nie tylko Rosja i USA, ale też Polska. I co najważniejsze, polska mafia również ma wiele do odkrycia pod względem mafijnych motywów. Nie będę dłużej owijać w bawełnę - dla mnie ,,Siła honoru" to naprawdę strzał niemalże w dziesiątkę, który pokazuje, że motyw mafii z pewnością nie jest jeszcze z pewnością wyczerpany.

Gdy bezwzględny świat wielkiej polityki i mafii są ze sobą ściśle związane, tylko uczucia mogą sprawić, że z największych wrogów dwójka ludzi staje się dla siebie kimś najważniejszym. Kalina to córka wpływowego posła, która chce się odciąć od swojej rodziny. Pracując jako tancerka wpada przypadkiem na niezwykle przystojnego i enigmatycznego mężczyznę, a między nimi od razu zaczyna iskrzyć. Wkrótce ich drogi ponownie się łączą, a oni dowiedzą się o sobie więcej, niżby przypuszczali.

Pierwsze co muszę napisać, to to, że naprawdę polubiłam głównych bohaterów. Kalina na pewno nie jest posłuszną córeczką. Choć ma dziewiętnaście lat, to już doskonale wie, że chce odciąć się od ojca - prominentnego polityka - który po śmierci jej siostry chce z niej zrobić swoją zabawkę. Dziewczyna postanawia przeprowadzić się do Poznania i tam zacząć swoje nowe życie z dala od rodziny. Jest zaradna - pracuje, studiuje, a na dodatek nie jest naiwna. Doskonale zna świat, jest uparta i ma cięty język. Nie boi się sprzeciwić Gabrielowi Kreisowi. Jest w niektórych momentach szczera aż do bólu, nierzadko zabawna. Z pewnością nie jest laleczką na pokaz, a dziewczyną z krwi i kości, która wie czego chce i do tego dąży. Natomiast Gabriel, zwany ,,Aniołem" to szef poznańskich cynków. Jest przebiegły, nie lubi, gdy ktoś go oszukuje, albo wystawia. Uprawia przygodny seks, dąży do postawionego celu. Za wszelką cenę chce poznać bliżej Kalinę i co bardzo mi się spodobało, zmienia się pod wpływem uczuć, które zaczyna do niej żywić. Może gdzieś pod koniec nieco dał się zdominować Kalinie, ale nadal to ten sam facet, który budził grozę i uczucie tajemniczości. Gabriel jest oszczędny w okazywaniu uczuć, można powiedzieć, że robi takie ,,podchody" w stosunku do Kaliny. Osacza ją, ale co najlepsze z każdą przeczytaną stroną okazuje się, że ma naprawdę wiele tajemnic. Najciekawsze jest jednak to, że pomiędzy Kaliną a Gabrielem jest ponad jedenaście lat różnicy, ale podczas czytanie tej powieści wcale się tego nie zauważa, a to dodatkowy atut tej historii. Oprócz tej dwójki mamy też bardzo ciekawie wykreowanych bohaterów drugoplanowych, czyli ,,Diabła" - przyjaciela Gabriela, którego po prostu uwielbiam, a także Ewę, która jest przyjaciółką Kaliny z uczelni. Nie brakuje tu też intrygujących bohaterów pobocznych, którzy napędzają akcję, czyli ,,czarnych charakterów" - ojca Kaliny oraz wuja Gabriela.

Choć sama okładka raczej nie przyciąga tak bardzo wzroku, to nie można powiedzieć, że nie jest oryginalna. Mi skojarzyła się z pewnością z latami 90. do których zresztą w powieści jest wiele odwołań. Jakby nie było, to na ten okres przypadał największy rozkwit polskiej mafii. Linda Szańska biorąc się za pisanie tej książki oczywiście z pewnością opierała się na swoich wspomnieniach z pracy w Orbis Polonez, ale zrobiła też dokładny research, co niezwykle mnie cieszy. Tę pracę widać na każedej stronie, nie tylko w przypisach, ale kreacjach bohaterów, wymyślonej intrydze. Dzięki temu ,,Siłę honoru" czytało mi się z niemałą przyjemnością. Ciężko było mi się od niej oderwać. Kalina i Gabriel to bohaterowie, którzy są niczym dwa wulkany. Ich utarczki słowne nieraz wywołały na mojej twarzy uśmiech. Jedyne, co mi ,,zgrzytało" w tej książce, to przemyślenia Gabriela, okazywanie uczuć. Spodziewałam się po nim raczej twarzy pokerzysty, nieugiętego mafioso, a tymczasem on był bardzo wylewny, a pod koniec książki miałam wrażenie, że stał się chyba nieco ,,pantoflarzem" (co samo w sobie jest naprawdę zabawne). Sama książka na pewno powinna spodobać się tym osobom, które poszukują powieści w stylu tych napisanych przez Paulinę Świst - podobnie jak w jej książkach, tak i tu mamy multum ciętych ripost; ostry, wulgarny język i bohaterów, którzy nie dają sobie w kaszę dmuchać. Powieść Lindy Szańskiej jest napisana naprawdę bardzo lekko i zanim się obejrzycie, będziecie mieli za sobą całą lekturę. Autorka przedstawia nam barwny świat, w którym nie brakuje uczuć, emocji i akcji. To wszystko sprawia, że ja naprawdę nie mogę się doczekać kolejnej powieści spod pióra tej autorki.

,,Siła honoru" to książka, która udowadnia, że w mafijnych historiach może nas wiele zaskoczyć. Umiejscowienie akcji w Polsce to według mnie naprawdę świetny pomysł. Linda Szańska nie dość, że zrobiła doskonały research, znała świat poznańskich cynków, to jeszcze z lekkością umiała stworzyć taką historię, która angażuje czytelnika. Myślę, że ta książka to początek naprawdę ciekawie napisanej trylogii (?). Ja na pewno jestem ciekawa, co autorka będzie miałam nam do zaoferowania w kolejnej części i już nie mogę się doczekać, kiedy ją przeczytam. Choć ta powieść nie jest bez wad, to z pewnością mogę powiedzieć, że już dawno żadna mafijna historia nie spodobała mi się tak bardzo, jak ,,Siła honoru".. Nie pozostaje mi nic innego, jak tylko polecić Wam tę powieść. To naprawdę bardzo udany debiut, z ciekawą fabułą, miejscami zabawnymi dialogami, ripostami i angażującymi bohaterami, który nie pozwoli Wam o sobie zapomnieć na bardzo długo. Koniecznie sięgnijcie po historię Kaliny i Gabriela. 

Ocena :   ✰✰✰✰✰✰✰✰✰ (9/10)

Za możliwość przeczytania tej powieści dziękuję Wydawnictwu Burda Książki.

Katherine Center - ,,To, co bliskie sercu" (recenzja)

Historia odważnej strażaczki i jej kolegi z zastępu ? Oto nawa propozycja Katherine Center.

Cora Reilly - ,,Złączeni nienawiścią" (recenzja)

Czy trzecia część serii, która podbiła serca czytelniczek była udana ? Czy warto było zapoznać się z historią Gianny i Matteo ? Zapraszam Was na moją recenzję.

,,Złączeni nienawiścią"
Cora Reilly

Cykl: Born in Blood Mafia Chronicles (tom 3)

Wydawnictwo: Wydawnictwo NieZwykłe

Data wydania: 25 marca 2020

Tłumaczenie: Anna Kuksinowicz

Gianna za wszelką cenę chce uniknąć życia swojej siostry i poślubienia nieznajomego mężczyzny, który został jej przeznaczony. Matteo nie zamierza zostawić Gianny w spokoju. Nie przeszkadza mu jej porywczość. Pragnie niesfornej żony i nie zamierza zostawić rudowłosej piękności, która zawróciła mu w głowie. Czy Gianna zostanie żoną Mateo ? Czy oboje znajdą szczęście ?

Cora Reilly jest autorką romansów erotycznych i powieści z gatunku New Adult. Pisarka należy do miłośniczek dobrego jedzenia, wina oraz książek. Nie ukrywa, że ma ogromną
słabość do literackich postaci „złych chłopców”.

Mafijne klimaty w powieściach ostatnio stały się bardzo chwytliwe. W końcu, gdy czytamy o niebezpiecznych mężczyznach, którzy tracą głowę dla kobiety wydaje się nam to niezwykle romantyczne. ,,Złączeni nienawiścią" to już olejny tom bestsellerowej serii Cory Reilly, która skradła moje czytelnicze serce. Sięgając po pierwszą część nie spodziewałam się, że seria z mafią wciągnie mnie na dobre. Tym razem, autorka przedstawia nam historię niepokornej Gianny i Matteo, których mieliśmy już okazję poznać w poprzednich częściach. Muszę przyznać, że chyba najbardziej na nią czekałam. I powiem jedno - pomimo wielu sprzecznych opinii uważam tę część za najlepszą z całej serii.

Gianna postanowiła, że za wszelką cenę uniknie losu, jaki został jej wyznaczony. Matteo postanowił, że za wszelką cenę będzie miał Giannę - dziewczynę z rudymi włosami, która zafascynowała go od pierwszej chwili. Gdy Gianna ucieka do Europy i próbuje zacząć nowe życie z dala od mafii, Matteo jest gotowy zrobić wszystko by ją odnaleźć.

Giannę polubiłam od pierwszego tomu. Owszem, może wydawała się niesforną, upartą dziewczyną, która czasami niektórym działała na nerwy, ale to właśnie chyba dzięki temu stała się dla mnie jedną z tych bohaterek, której bardzo kibicowałam. Brzydziła ją mafia, nie chciała związku z mężczyzną, którego ledwie znała. Miała charakterek i cięty język. Sprzeciwiała się ojcu, za co często otrzymywała od niego wiele ciosów. Między innymi dlatego zawróciła w głowie Matteo. Do tego stopnia chciała być wolna, że zdecydowała się uciec i narazić na gniew i nienawiść rodziny. Naprawdę mi zaimponowała. Gianna, choć w niektórych sytuacjach postępowała pochopnie, nadal wydawała się dobrą dziewczyną, która nie chce dalej życia, które naznaczone jest śmiercią, morderstwami i brudnymi interesami. Natomiast Matteo, który nie boi się wyzwań ustanawia sobie za cel poślubienie niesfornej dziewczyny, która nie jest ideałem dla wielu członków mafii. Jest przystojny, doskonale posługuje się nożem, a wrogów zabija w mgnieniu oka i na wiele okrutnych sposobów. Gianna staje się dla niego wyzwaniem, chce ją złamać, ale jednocześnie nie może pozbyć się jej ze swoich myśli. P0odoba mu się wizja niesfornej, mającej swoje zdanie przyszłej zony. Tak więc gdy Gianna ucieka jest w stanie zrobić wszystko, by ją odnaleźć i zaprowadzić przed ołtarz. Można by pomyśleć, że Matteo jest typowym mafiozo, ale to nie jest prawda. Nie odrzuca Gianny, nawet, gdy wszyscy sądzą, że nie jest już dziewicą. Dla niego liczy się jedynie cel i ona. Naprawdę polubiłam tę parę. Iskrzyło pomiędzy nimi już od pierwszej części, ale trzecia naprawdę jest wielką petardą. Oboje się tutaj doskonale zgrywają, a ich relacja opiera się na wzajemnym przyciąganiu i niesforności. Poza tym, jeśli ktoś polubił parę z pierwszej części, czyli Arię i Lukę, to sięgając po tę część również powinien czuć się usatysfakcjonowany z uwagi na to, że autorka postanowiła umieścić tych bohaterów także i w tej części.

Język, jakim napisana jest ta powieść jest bardzo lekki. Cora Reilly doskonale trzyma się wyznaczonych przez siebie ram. Wszystko jest spójne, a chemia pomiędzy głównymi bohaterami jest tak wyczuwalna, że czytanie ich dialogów, przepychanek słownych było dla mnie naprawdę przyjemnością. Pomimo, że Giannę i Matteo łączyła nienawiść, a zarazem pożądanie można było wyczuć, że ci dwoje mają się ku sobie. Autorka wikła ich w różne sytuacje życiowe, dzięki czemu nie jest nudno, a ich relacja się rozwija, dlatego też od tej historii ciężko jest się oderwać. Nieprzewidywalna Gianna wprowadza niesforność i nowość w tej serii, a relacja hate-love jest tutaj dobrze rozwinięta. Nic nie dzieje się szybko. Uczucia bohaterów ewoluują. Mimo wszystko miałam wrażenie, że w niektórych momentach autorka chciała pójść niejako skrótem, niekiedy opisy były bardzo rozbudowane, a czasem jedynie wspomniano o jakimś wydarzeniu. Moim zdaniem autorka mogła bardziej rozłożyć fragment ucieczki Gianny, opisać jej podróż, przeżycia, a miałam wrażenie, że po prostu chciała go "odbębnić", by skupić się jedynie na relacji Gianna-Matteo.

,,Złączeni nienawiścią" to historia, na którą chyba najbardziej czekałam. Oczekiwałam dobrej powieści z relacją hate-love i taką dostałam. Nie brakuje tutaj emocji, ciekawej fabuły i bohaterów, których losy czytałam z niemałym przejęciem. Choć może cała historia jest przewidywalna, to i tak naprawdę się wciągnęłam i ciężko mi było ją przerwać. Cora Reilly zafundowała czytelnikom prawdziwy rollercoaster emocji i jestem pewna, że ta historia Was nie zawiedzie, jeśli lubicie mafijne klimaty i charakternych bohaterów. Ja oczywiście polecam Wam tę powieść i poprzednie części i z pewnością będę czekała na kolejne tomy.

,,Nie zmienisz przeszłości, Gianna, ale możesz sprawić, żeby przyszłość wyglądała jak najlepiej."

Ocena :   ✰✰✰✰✰✰✰✰✰ (9/10)

K.N. Haner - ,,Nieczyste więzy" (recenzja przedpremierowa)

Czy ,,Nieczyste więzy" to rzeczywiście mocny dark romance ? Zapraszam na recenzję nowej powieści K.N. Haner.

,,Nieczyste więzy"
K.N. Haner

Wydawnictwo: Między Słowami

Data wydania: 4 września 2019

Claire jest kruchą, bezradną, inną niż wszyscy dziewczyną, która chce poradzić sobie z piętnem przeszłości. Zaczyna uczęszczać do znanego psychiatry i terapeuty - Doktora Douglasa - który głęboko skrywa również swoje własne sekrety. Czy Claire uda się zacząć nowe życie ? Czy poradzi sobie z przeszłością ?

K.N. Haner to pseudonim polskiej autorki, która w 2015 roku debiutowała powieścią ,,Na szczycie". Jej powieści w szybkim czasie uzyskiwały status bestsellerów przyznawany przez Empik.com i wciąż cieszą się uznaniem czytelniczek literatury kobiecej. Autorka w głowie ma już wiele pomysłów na następne powieści i na pewno nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa jako autorka poczytnych publikacji dla kobiet.

Połączenie thrillera z dark romance to niełatwa sztuka. Gdy sięgałam po ,,Nieczyste więzy" byłam pełna sceptycyzmu. Czytałam nie mało mocnych erotyków, dark erotyków więc te klimaty nie są mi wcale obce. Co prawda K.N. Haner ostrzegała czytelników, że historia Claire jest mocno szokująca, wręcz spaczona (autorka użyła nieco innego słowa), ale ja zrażona obietnicami innych autorek, co do mocnych klimatów byłam już uprzedzona i podchodziłam do tej książki z rezerwą. I to był duży błąd. Nowa powieść tej autorki to naprawdę coś szokującego, wręcz spaczonego, a nawet szalonego. A jeśli (jeszcze) myślicie, podobnie jak ja (wcześniej), że macie już za sobą naprawdę mocne erotyki i thrillery, to wyprowadzę Was z błędu - ta powieść jest level, a nawet dwa wyżej.

Claire miała trudne dzieciństwo. Piętno, które spadło na nią w dniu urodzin sprawia, że nie może pogodzić się z przeszłością. Teraz zaczyna nowe życie, jest na stażu. Gdy dziadkowie wykupują jej sesje u znanego psychiatry Doktora Douglasa, dziewczyna jest sceptycznie do nich nastawiona. Z czasem oboje podejmują mroczną grę, w której nie wiadomo, które z nich rozdaje karty, a miłość staje się obsesją, nad którą nie da się zapanować.

Chyba pierwszy raz od dawna nie wiem co napisać w recenzji. Po prostu po przeczytaniu tej powieści mam taki mętlik w głowie, że sama już nie wiem, czy autorka w niektórych momentach nie przekroczyła granicy. Główna bohaterka, czyli Claire to bardzo zagadkowa postać. Z jednej strony jest w miarę spokojną, zdolną dziewczyną, która przeszła w życiu bardzo wiele. Już w pierwszym zdaniu tej książki, autorka naprawdę szokuje, bowiem bez zbędnego owijania w bawełnę pisze, że nasza główna bohaterka nie jest zwykłą dziewczyną, a prawda dotycząca tego, w jakich okolicznościach przyszła na świat jest bardzo bolesna. To właśnie przez tą trudną przeszłość, dzieciństwo Claire nie było spokojne i zostawiło na niej piętno. Jednakże gdy dziadkowie wykupują jej sesje u psychiatry Colina Douglasa w dziewczynie następuje zmiana. Jej zachowanie jest całkiem niezrozumiałe, zachowuje się tak, jakby na chwilę traciła świadomość, nie wiedziała co robi, była wręcz opętana, miała urojenia. Nie myślała racjonalnie, a w końcu miała przecież analityczne zdolności. Z niepokojem, a nawet lękiem czytałam jej myśli, które wydawały się wręcz szalone, niebezpieczne, niedorzeczne. Miałam wrażenie, że miała rozdwojenie jaźni. Tak naprawdę sama nie wiem, czy polubiłam tę bohaterkę, czy bardziej się jej bałam. Była nieprzewidywalna i szokująca. Bałam się tego, co zrobi za parę kartek. Jednak najbardziej denerwowała mnie w niej jej naiwność i irracjonalne zachowanie. Zupełnie nie myślała nad tym, co robi, próbowała opierać się Doktorowi, ale robiła to niewystarczająco, nie była stanowcza i cały czas mu się poddawała nie patrzyła na konsekwencje, nawet nie myślała o zabezpieczaniu się. Z kolei Doktor Douglas z pewnością nie zdobył mojej sympatii i pomimo, że to właśnie on był doktorem, psychiatrą miałam wrażenie, że był bardziej szalony od swojej pacjentki. Zachowywał się tak, jakby był opętany i zgrabnie ukrywał to przed światem. Również to, co robił było zupełnie niemoralne, a najgorszy w tym jest fakt, że nie miał nawet z tego powodu żadnych wyrzutów sumienia. To chyba najbardziej przerażało mnie w jego kreacji. Od niego dało się wyczuć mrok, który cały czas mnie przerażał. Był stanowczy, wręcz wyrachowany. Ciężko coś więcej o nim napisać, ponieważ musiałabym Wam spoilerować, a nie chcę tego robić, więc musi Wam wystarczyć tyle informacji. Autorka stara się rozwijać także inne postacie, np. Felicję, współpracowników Claire, więc wierzę, że w kolejnych częściach będziemy mogli jeszcze bardziej ich poznać.

Język autorki jest bardzo lekki, natomiast niekiedy przeszkadzały mi w nim takie ,,drętwe" zwracanie się Claire do Doktora lub innych osób. Cały czas mówiła ,,panie doktorze", ,,doktorze". Być może miało to też wywołać w czytelniku jeszcze większy lęk, zobrazować obsesyjne zachowanie Claire, ale ja chwilami irytowałam się. Fabuła tej powieści jest dosyć mocno pokręcona, ale nie brakuje tutaj wielu erotycznych scen, niebezpiecznych erotycznych zabaw, dochodzi nawet do ,,naznaczania", co widzów o słabszych nerwach może zszokować i zniesmaczyć. K.N. Haner dość dosadnie opisuje mocne sceny erotyczne, jednak brutalne posunięcia bohaterów podczas łóżkowych ,,igraszek" pomija, co moim zdaniem było dobrą decyzją. Nieprzyzwyczajeni do takich klimatów czytelnicy mogliby zniechęcić się, a nawet odpuścić sobie dalszą lekturę. Samo to, jak autorka opisuje myśli głównej bohaterki naprawdę zasługuje na uznanie. Przez całą lekturę tej powieści sama nie wiedziałam, czy Claire rzeczywiście jest aż tak nieobliczalna, czy może to jej alter ego. Haner miejscami balansuje na bardzo cienkiej krawędzi, ale nie spada. Momentalne zmiany zachowania Claire i Doktora udają się jej wprost niewiarygodnie, na tyle że możemy czuć się zagubieni i wodzeni za nos. Na dodatek prolog i epilog powieści wprawi wszystkich czytelników w niemałe osłupienie. Tak naprawdę nawet po przeczytaniu książki nie wiemy, czy Prolog ma miejsce przed wydarzeniami w powieści, czy też może jest to wstęp do kolejnej części tej historii. Epilog z kolei sprawi, że po zakończeniu książki będziecie mieli wiele pytań w głowie, a praktycznie żadnej odpowiedzi.

,,Nieczyste więzy" to powieść, do której podchodziłam z rezerwą, jednak mroczny dark romance od K.N. Haner bardzo mnie zaskoczył. Historia Claire pozostawi Was z milionem pytań, nie dając żadnej odpowiedzi. Poczujecie nie raz lęk i będziecie się czuć, jak w pułapce, z której nie ma wyjścia. I gdyby nie parę mankamentów, które opisałam wcześniej, mogłabym z całą pewnością przyznać, że Królowa Dramatów napisała idealny dark romance, thriller który zasieje w Was ziarno niepewności, które będzie rosło przez całą lekturę tej historii, a nawet po jej zakończeniu. ,,Nieczyste więzy" nie raz mnie zszokowały, nie raz sprawiły, że moje serce przyśpieszyło, czułam się wręcz osaczona. Nie mniej jednak mogę powiedzieć, że jeśli lubicie mroczne klimaty, to ta książka powinna Was nie zawieść. Ostrzegam jednak, że jeśli wolicie raczej spokojniejsze historie, albo lekkie erotyki, to ,,Nieczyste więzy" mogą być dla Was powieścią od której się odbijecie. Ja niecierpliwie będę wyczekiwała kolejnej części i wierzę, że autorka zaoferuje nam intrygującą kontynuację.

,,Obsesje nie są niczym złym, jeśli potrafimy nad nimi panować."

Ocena : ✰✰✰✰✰✰✰✰✰ (9/10)

Premiera powieści 4 września !

Za możliwość przeczytania przedpremierowo tej powieści dziękuję SIW Znak/ Wydawnictwu Między Słowami.

Agata Czykierda-Grabowska - ,,Kiedyś po ciebie wrócę" (recenzja przedpremierowa)

Zaginięcie sprzed roku, poszukiwanie nowych poszlak i ... miłość. Zapraszam Was na przedpremierową recenzję powieści ,,Kiedyś po ciebie wrócę".

Eva Garcia Saenz de Urturi - ,,Cisza białego miasta" (recenzja przedpremierowa)

Czy kiedykolwiek podczas czytania jakiejś książki, nie mogliście się oderwać ? Czytaliście ją cały czas, by w końcu dowiedzieć się, jakie jest zakończenie ? ,,Cisza białego miasta" z pewnością sprawi że nie będziecie się mogli od niej oderwać na wiele godzin.

,,Cisza białego miasta"
Eva Garcia Saenz de Urturi

Cykl: Trylogia Białego Miasta (tom I)

Wydawnictwo: Muza

Data wydania: 27 luty 2019

Tłumaczenie: Joanna Ostrowska

W Starej Katedrze w Vitorii zostają znalezione zwłoki pary dwudziestolatków - kobiety i mężczyzny. Oboje mają pożądlone gardła. Do śledztwa zostają przydzieleni profiler kryminalny Unai Lopez de Ayala i Estibaliz Ruiz de Gauna. Z czasem ofiar przybywa, a sprawa zaczyna stawać się podobna do tej, która dwadzieścia lat temu wstrząsnęła Vitorią. Jednak w przypadku tamtych zabójstw, morderca został złapany, a teraz ma wyjść na swoją pierwszą przepustkę. Kto jest mordercą ? Czy Tasio Ortiz de Zarate został słusznie skazany dwadzieścia lat temu ? Czy śledczym uda się rozwikłać tę zagadkę, zanim zginą kolejne osoby ?

Eva Garcia Saenz de Urturi to abolwentka optometrii, po studiach pracowała w branży optycznej, następnie zaczęła wykładać na Uniwersytecie w Alicante. W 2012 roku ukazała się jej pierwsza powieść, w 2014 wyszły dwie kolejne. Wszystkie trzy znalazły się wśród najlepiej sprzedających się e-booków w Hiszpanii. Trylogia Cisza Białego Miasta stała się fenomenem czytelniczym. W ciągu pięciu miesięcy od premiery pierwszej części sprzedało się ponad 700 tys. egzemplarzy, zostały sprzedane także prawa filmowe. Autorka jest jedną z najbardziej popularnych hiszpańskich pisarek na portach społecznościowych.

Gdy postanowiłam przeczytać powieść ,,Cisza białej nocy" Evy Garcii Saenz de Urturi spodziewałam się ciekawego thrillera, który wciągnie mnie na parę godzin. Tak więc miałam parę rzeczy do prasowania i chciałam ugotować obiad trochę później, po tym, jak zapoznam się, chociaż trochę z tą powieścią. Obiecałam sobie, że gdy już zaspokoję swój czytelniczy głód, wrócę do tej lektury i ją dokończę wieczorem. I od razu Was uprzedzam ! Jeśli chcecie zabrać się za tę powieść, przygotujcie sobie parę godzin wolnego i dopiero wtedy zacznijcie rozwiązywać kryminalną zagadkę razem z Unai. W przeciwnym razie nici z pracy, którą zaplanowaliście sobie na później. Ta książka tak wciąga, że nie mogłam się od niej oderwać. Musiałam przeczytać całym ciągiem książkę, która ma ponad pięćset pięćdziesiąt stron. I z mojego prasowania nici ...

Całą historię opowiada nam Unai Lopez de Ayala, który znajduje się teraz w śpiączce i jest jedną z ofiar mordercy. Możemy tylko dociekać, co doprowadziło do tego, w jakim stanie się teraz znajduje, ale by poznać prawdę będziemy musieli zapoznać się z całą historią. Śledczy będzie nas zgrabnie prowadził poprzez wydarzenia, które na końcu doprowadziły do czasu i miejsca, w którym teraz jest. Wszystko zaczyna się w momencie, gdy w Starej Katedrze w Vitorii zostają znalezione dwa ciała dwudziestolatków - kobiety i mężczyzny. Oboje mają pożądlone przez pszczoły gardła. Unai i jego partnerka - Estibaliz od razu zauważają analogię do morderstw, które wstrząsnęły Vitorią dwadzieścia lat temu. Problem tylko w tym, że morderca odpowiedzialny za tamte morderstwa został ujęty i skazany, a teraz nadal znajduje się w więzieniu. Parę dni później odnalezione zostają kolejne zabite w podobny sposób osoby, a Unai i Estibaliz będą musieli rozpocząć wyścig z czasem by powstrzymać kolejne morderstwa i ująć zabójcę.

Sam główny bohater jest pełen zagadek. Unai to jeden z najlepszych śledczych, który specjalizuje się w profilowaniu kryminalnym. Jest wdowcem, ma rodzeństwo i niezwykłego dziadka, który jest przy nim zawsze, gdy go potrzebuje, a jego przezwisko - Kraken - budzi postrach wśród podejrzanych. Gdy dwadzieścia lat temu Vitorią wstrząsnęła seria morderstw, postanowił wstąpić do policji wierząc, że sam zrobiłby wszystko lepiej, że sam szybciej rozwikłałby tamtą zagadkę. Teraz już zauważa, że nie jest to takie proste, jak mu się wydawało. Razem ze swoją przyjaciółką Estibaliz na nowo będzie musiał rozwikłać zagadkę morderstw, a także zmierzyć się ze swoją przeszłością. Gdy do komendy dołączy nowa podkomisarz - Alba - wszystko jeszcze bardziej się skomplikuje, a on będzie musiał podjąć wiele decyzji, które mogą zaważyć nie tylko na losie osób zamieszkujących Vitorię, ale także najbliższych mu osób. Dzięki temu, że autorka podaje nam co jakiś czas strzępki informacji dotyczących tego bohatera, możemy powoli go poznawać, dociekać dlaczego jego życie jest takie, a nie inne, próbować odpowiadać sobie powoli na pytania. Unai jest pełen sprzeczności, których na początku nie zrozumiemy. Jednak z czasem, gdy akcja postępuje, sam bohater również się przed nami odkrywa i możemy go lepiej rozumieć. Estibaliz, która jest partnerką Unai została skonstruowana przez autorkę w podobny sposób, jednakże jest bardziej przewidywalna, można z jej zachowania więcej odczytać. Poza tym wzbudzała we mnie inne wrażenia niż główny bohater. Nie boi się podejmować trudnych decyzji, bo wie, że jest to konieczne, by pójść dalej. To naprawdę bardzo pozytywna cecha. Oczywiście nie brak u niej również i tych negatywnych, tak jak u Unai, jednak podobnie, jak w jego przypadku nie rzucają się one tak w oczy, nie mamy ich w pamięci podczas czytania tej powieści. I jest jeszcze Alba, nowa podkomisarz. Pomimo tego, że przeczytałam całą tą książkę, nadal tak naprawdę do końca nie wiem, kim jest ta bohaterka. Autorka mimo wszystko nie serwuje nam gotowych odpowiedzi, więc skrywa ona jeszcze wiele tajemnic. Mam jednak nadzieję, że w kolejnych tomach tej serii dowiemy się o niej nieco więcej i będziemy mogli ją w pełni poznać.

,,Cisza białego miasta" to bardzo dobry thriller kryminalny. Zazwyczaj, podczas czytania powieści, które zawierają w sobie wątek kryminalny, od razu zgaduję, kto jest mordercą i zwykle mam rację. Z tego powodu też zbytnio nie lubię sięgać po kryminały, bo i po co czytać paręset stron, skoro i tak znam odpowiedź na główne pytanie już na samym początku lektury. Tymczasem autorka nieustannie zwodzi czytelnika. I to jak ! Do ostatnich stron nie wiemy, kto jest mordercą. Autorka nie podaje nam już na samym początku wszystkich potencjalnych morderców, nie mamy w czym przebierać, na kogo stawiać. Wszystko rozwija się w czasie i nawet, gdybyśmy chcieli od razu na samym początku przewidzieć, kto jest tym, kogo poszukujemy nie jesteśmy w stanie tego uczynić. Po prostu nie mamy wszystkich informacji, razem z Unai po kolei rozwikłujemy zagadkę. Muszę przyznać, że niezmiernie cieszy mnie fakt, że autorka postawiła w tej powieści na narrację pierwszoosobową, bo całą zagadkę rozwikłujemy po kolei, nie mamy źródła informacji w postaci wszechwiedzącego narratora, co jest niezmiernie ważne, jeśli chcemy sami pogłówkować nad zagadką, jaką zadaje nam autorka. Na dodatek sam sposób poprowadzenia akcji i jej ciągły rozwój również zasługują na naprawdę wielkie brawa. Teraz, emocje zdążyły już opaść, ale gdy czytałam tę powieść, co chwila moje czułam na przemian zdziwienie, strach i euforię, a moje serce biło naprawdę szybko, jeszcze co najmniej godzinę po zakończeniu tej powieści. Już teraz zaczynam się zastanawiać, co będzie się działo w drugiej części, bo skoro już przy czytaniu tej pozycji towarzyszyły mi takie emocje, to doprawdy zaczynam się zastanawiać, co się będzie działo dalej.

Eva Garcia Saenz de Urturi stworzyła doskonały thriller kryminalny, w którym nie brakuje ciekawych bohaterów i zbrodni idealnych. Muszę przyznać, że chyba pierwszy raz od jakiegoś czasu książka zrobiła na mnie takie wrażenie. Emocje, jakie towarzyszyły mi podczas jej czytania sprawiły, że nie mogłam jej przerwać, a to już ewidentnie ukazuje, jaką powieścią jest ,,Cisza białego miasta". Wątki są ze sobą powiązane, niczego tutaj nie brakuje, nie ma luk, dzięki czemu cała powieść idealnie się łączy. Główni bohaterowie również sprawiają, że historię czyta się z jeszcze większym zaciekawieniem. Autorka nie boi się rozwijać kolejnych wątków, i chociaż podczas całej powieści jest ich naprawdę wiele, to wszystkie są pozamykane, nie mamy tutaj znaków zapytania, a cała historia jest bardzo dobrze przemyślana, na tyle, że nie możemy właściwie do niczego się uczepić. Przez ponad pięćset sześćdziesiąt stron powieść czyta się z przyśpieszonym biciem serca i nieustannym zaciekawieniem. Ja z czystym sumieniem mogę polecić Wam tę książkę i już nie mogę się doczekać kolejnej części z serii Trylogia Białego Miasta.

,, (...) rzeczywistość i fikcja to siostry bliźniaczki, jedna napędza drugą."

Ocena :   ✰✰✰✰✰✰✰✰✰ (9/10)

Za możliwość przeczytania przedpremierowo tej powieści dziękuję Wydawnictwu Muza.

Magdalena Witkiewicz - ,,Po prostu bądź" (recenzja)

Ostatnio przeglądałam swoją listę książek, które chcę przeczytać i w czołówce znalazła się powieść Magdaleny Witkiewicz o pięknym tytule ,,Po prostu bądź". Zapraszam Was dzisiaj na jej recenzję.

Po prostu bądź
Magdalena Witkiewicz

Wydawnictwo: Filia

Data wydania: 27 stycznia 2021

Data I wyd.: 7 października 2015

Paulina to dziewczyna, która pochodzi ze wsi. Rodzice najchętniej widzieliby ją na gospodarstwie, oczywiście wcześniej znaleźliby jej przyszłego męża, potem szybkie małżeństwo i gromadka wnuków. Dziewczyna jednak chce zostać architektem i wbrew ich woli wyjeżdża na studia. Kobieta nie ma oparcia w rodzinie, musi radzić sobie sama. I wtedy spotyka miłość swojego życia, ale nie jest to takie proste, bowiem on ma wpisać jej ocenę do indeksu. Jednak gdy wszelkie przeszkody zostały pokonane, dzieje się coś, czego nikt by nie przewidział. Czy miłość pokona wszystko ? Co się stanie, gdy do serca Pauliny zacznie wkradać się druga osoba ?

Magdalena Witkiewicz to urodzona w 1976 roku absolwentka Uniwersytetu Gdańskiego. Miała własną firmę marketingową, przez pewien czas jednocześnie prowadziła ją i pisała powieści. Dziś jej życie zawodowe to książki i spotkania autorskie, a właściwie całe trasy promocyjne. Lubi spotykać się z czytelnikami i robi to bardzo często. Jej książki można przeczytać nie tylko w Polsce, ale również w Wietnamie, Litwie, Stanach Zjednoczonych.

Jak już pewnie zdążyliście zauważyć, bardzo przypadły mi do gustu powieści Magdaleny Witkiewicz. Chyba prawie każda z nich jest ciepłą historią, która sprawia, że niekiedy łza kręci się w oku, a nierzadko po zakończeniu którejkolwiek z jej powieści wylewamy morze łez. Jedni powiedzieliby, że jej książki to wyciskacze łez; inni, że to po prostu życiowe książki z przesłaniem. Jak zwykle prawda leży gdzieś po środku, ale ,,Po prostu bądź" naprawdę mnie wzruszyło. Wydaje się, że historia Pauliny jest prosta, nie ma w niej nic, co czytelnika by zdziwiło, ale mimo wszystko ta powieść ma coś w sobie. Chyba taką swoistą dla powieści Magdaleny Witkiewicz dobroć, a przede wszystkim sprawia, że zaczynamy doceniać każdy moment codzienności.

Paulina to dziewczyna pochodząca ze wsi, ale bardzo utalentowana. Widać w niej wiele chęci do nauki, a przede wszystkim jej marzeniem jest studiowanie. Niestety, jej rodzice nie są przekonani do tego pomysłu, ponieważ chcieliby, by przejęła ich gospodarstwo. Paulina jest jednak uparta i wbrew ich woli wyjeżdża na studia, w czym pomaga jej przyjaciel. Tam dziewczyna poznaje swoją miłość życia - wykładowcę na uniwersytecie, ale ich uczucie jest zakazane, bo przecież on ma jej wpisać ocenę do indeksu, a gdyby ktoś odkrył jaka relacja łączy uczennicę i wykładowcę, oboje mogliby stracić wszystko, na co tak ciężko pracowali. Oboje jednak czują, że są sobie przeznaczeni, a ich miłość jest bardzo silna. Ale jedna chwila sprawi, że życie Pauliny rozsypie się.

Ponoć to najpiękniejsza powieść Magdaleny Witkiewicz, jaka do tej pory została wydana. Cóż, nie mogę tego potwierdzić, bo nie miałam (jeszcze) okazji przeczytać wszystkich powieści tej autorki, ale jedno jest pewne : jeśli ,,Po prostu bądź" nie jest powieścią najpiękniejszą, to z pewnością jedną z tych, które są pięknymi wyciskaczami łez. Paulina to bohaterka, która po prostu skradła moje serce. Z jednej strony jej relacja z bądź co bądź wykładowcą troszkę mnie zaskoczyła, bo Paulina postawiła wszystko na jedną kartę i wdała się w tą relację nie zważając na to, że mogła zostać wydalona z uniwersytetu, a przecież o studiowanie tak uparcie pokłóciła się z rodzicami, ale z drugiej strony bardzo cieszyło mnie to, że po tych wszystkich przeżyciach znalazła kogoś, komu zawierzyła swoje życie. Oprócz tego ujęła mnie swoją upartością w dążeniu do celu, samowystarczalnością i przede wszystkim spokojem. Pomimo, że rodzice się od niej odwrócili, dziewczyna nie załamywała się, dalej parła do przodu i realizowała swoje marzenia. Sądzę, że Paulina z pewnością zasługuje na miejsce na mojej liście ulubionych literackich postaci.

Narracja w powieści jest pierwszoosobowa z punktu widzenia zarówno Pauliny jak i  Łukasza. Nie będę Wam pisać, kim owy Łukasz jest, ale jeżeli zdecydujecie się sięgnąć po tę powieść, z pewnością się o tym dowiecie. Całość jest napisana lekkim językiem, a powieść czyta się bardzo szybko ze względu na sposób narracji autorki. Poza tym ,,Po prostu bądź" jest podzielone na dwie części ,,Przedtem" i ,,Potem", co pozwala czytelnikowi jeszcze bardziej odnaleźć się w sytuacji życiowej głównej bohaterki. Bardzo ciekawym zabiegiem, który zastosowała autorka, jest nazwanie rozdziałów tytułami piosenek, które wręcz idealnie pasują do treści rozdziału. Muszę przyznać, że to najbardziej mi się spodobało z całej tej oprawy literackiej tej książki. Poza tym okładka książki jest przepiękna, niby prosta, ale jednak, ja prostotę lubię najbardziej, więc również i ta okładka skradła moje serce.

,,Po prostu bądź" to przepiękna opowieść o sile miłości. Magdalena Witkiewicz pokazuje nam, że życie czasami układa się nieprzewidywalne, a miłość jest uczuciem, które pomaga nam przetrwać trudne chwile. Ja oczywiście polecam Wam zabranie się za ,,Po prostu bądź", bo to lektura, którą czyta się jednym tchem. Na pewno jeszcze sięgnę po powieści tej autorki, bo jak dotąd jeszcze mnie nie zawiodła.

Ocena :   ✰✰✰✰✰✰✰✰✰ (9/10)

Peter Wohlleben - ,,Sekretne życie drzew" (recenzja)

Dzisiaj Międzynarodowy Dzień Pisarzy i Międzynarodowy Dzień Dzikiej Przyrody. Aby więc połączyć te dwa święta, postanowiłam zrobić Wam dzisiaj małą niespodziankę i zrecenzować ,,Sekretne życie drzew", czyli książkę, dzięki której dowiecie się ,,co w lesie piszczy".

Kiera Cass - ,,Rywalki" (recenzja)

Czasami, aby coś ukryć, najlepiej robić to na oczach wszystkich.

Przeglądając ostatnio zapowiedzi na stronach wydawnictw zauważyłam książkę ,,Royal. Królestwo ze szkła". Opis książki bardzo mi się spodobał. Zresztą, nie mogę powiedzieć, że okładka też mi się nie spodobała. Każdy, kto chociaż od czasu do czasu czyta moje recenzje wie, że bardzo lubię, gdy książka ma w sobie nutkę tajemniczości. Tak więc, gdy w opisie zawarto, że rywalki nie będą wiedziały jak wygląda książę, o którego będą walczyły, tym bardziej byłam skłonna by książkę kupić i przeczytać. Chwilowo nie mogłam tego zrobić, bo książka ma swoją premierę 15 lutego, jednak myślę, że i jej recenzje także będziecie mogli przeczytać na blogu. I nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że zdałam sobie sprawę z tego, że historia wydaje mi się już znana. Nie musiałam długo szukać. Okazało się, że tropioną przeze mnie książką były ,,Rywalki" Kiery Cass.

Anna Kekus - ,,Wybory Niny" (recenzja)

Nigdy nie spodziewał się, że ktoś tak zmieni jego priorytety.

Znowu powracam do polskich autorów. Od dawna miałam zamiar zrecenzować tę książkę na blogu, ale chyba po prostu zapomniałam. Przypomniałam sobie dopiero, gdy zobaczyłam w księgarni kolejną część historii Niny i Damiana. Nawet nie wiem, jak mi to umknęło. Po prostu. Dzisiaj recenzja pierwszej części, czyli ,,Wyborów Niny". Co sądzę o tej książce ? Zapraszam na recenzję :)

William Shakespeare - ,,Romeo i Julia" ~CZYTAM KLASYKI~

Dzisiaj zaczynam mój cykl recenzji pt. ,,Czytam klasyki". Dzięki niemu przeczytacie recenzje takich dzieł jak ,,Rozważna i romantyczna", ,,Pan Tadeusz", ,,Makbet", ,,Duma i uprzedzenie" oraz wiele innych. Przyznam się Wam, że też jestem ciekawa, jak to wyjdzie. Recenzje z tego cyklu będę się starała wstawiać raz w miesiącu w niedzielę, jeśli oczywiście Was nie zanudzę.

Hubert Fryc - ,,Szeptać'' [RECENZJA PRZEDPREMIEROWA]

,,A najważniejszy z tego wszystkiego jest dom, Michałku. Dom to klucz."

Dzisiaj troszkę inaczej, bo nie będzie recenzji książki z gatunku romans. Tym razem postanowiłam zrobić sobie małą odmianę i dzisiaj oto przedstawiam Wam przedpremierową recenzję książki Huberta Fryca pt. ,,Szeptać".