Magdalena Witkiewicz - ,,Srebrna łyżeczka" (recenzja)

Miłość, emocje i ból ... Przyszła pora, by zaprosić Was na recenzję najnowszej powieści Magdaleny Witkiewicz.

Agnieszka Lingas-Łoniewska - ,,Gdyby miało nie być jutra" (recenzja przedpremierowa)

Powrót po latach, uczucia i trudne wybory. Zapraszam Was na recenzję najnowszej powieści Agnieszki Lingas-Łoniewskiej ,,Gdyby miało nie być jutra".

Aleksandra Pakuła - ,,Lekcja hiszpańskiego" (recenzja przedpremierowa)

Młoda rozwódka, która przyjeżdża do Hiszpanii; skomplikowana przeszłość i trudne wybory. Zapraszam Was na recenzję powieści ,,Lekcja hiszpańskiego".

Abby Jimenez - ,,Miłość szuka właściciela" (recenzja)

Jak rozpocząć życie na nowo po wielkiej tragedii? Zapraszam Was na recenzję historii Sloan, czyli przyjaciółki Kristen z powieści ,,To tylko przyjaciel".

Miłość szuka właściciela
Abby Jimenez

Cykl: To tylko przyjaciel (tom 2)

Wydawnictwo: MUZA

Data wydania: 14 lipca 2021

Tłumaczenie: Paweł Wolak

Po tragicznej śmierci narzeczonego Sloan musi zacząć żyć na nowo bez swojego ukochanego, ale nawet dwa lata po tym tragicznym wydarzeniu nadal trudno jest się jej pozbierać. Gdy do jej samochodu wskakuje pies, postanawia zaopiekować się nim, do czasu, aż skontaktuje się z jego właścicielem. Uroczy psiak pomaga jej poradzić sobie z sytuacją, w której się znalazła i ponownie otworzyć na świat, ale gdy odzywa się do niej jego właściciel, dziewczynie trudno jest się z nim rozstać. Jak potoczą się jej dalsze losy? Kim jest właściciel uroczego psiaka?

Abby Jimenez to autorka współczesnych romansów. Jest też mówczynią motywacyjną i właścicielką cukierni Nada Cakes w Minnesocie, gdzie mieszka. Jej debiutancka powieść ,,To tylko przyjaciel" zdobyła nagrodę Bestseller Empiku 2020, oraz znalazła się na liście bestsellerów ,,USA Today".

Aż trudno uwierzyć, że od premiery bestsellerowej debiutanckiej powieści Abby Jimenez, czyli ,,To tylko przyjaciel", która była letnią królową księgarskich półek, minął już niemalże rok. Ktoś powiedziałby, że czas szybko leci i doskonale widać to na przykładzie kolejnych części intrygujących lektur, które czytaliśmy. ,,To tylko przyjaciel" był letnią historią z ciekawym przesłaniem w tle, ale trudności, które spotykały bohaterów, wcale nie ujmowały mu lekkości. Teraz przyszedł więc czas na to, by poznać historię Sloan, czyli najlepszej przyjaciółki Kristen. Kolejna część jest niczym powrót do znanego nam świata, w którym się odnajdujemy. Teraz pozostaje tylko pytanie, czy historia Sloan jest jeszcze ciekawsza niż poprzednia część? Chyba tak.

Po tragedii, jaka dwa lata temu spotkała Sloan, dziewczynie trudno jest powrócić do normalności. Gdy pewnego dnia do jej samochodu wskakuje wesoły psiak, kobieta postanawia się nim zaopiekować. Dzięki futrzanemu przyjacielowi udaje się jej wyjść z marazmu. Wkrótce udaje się jej również skontaktować z jego właścicielem, ale żadne z nich nie spodziewa się, do czego doprowadzi ich spotkanie.

Czytelnicy poprzedniej części zdążyli poznać już Sloan, czyli przyjaciółkę Kristen, którą los ciężko doświadczył. Było mi jej żal, ponieważ straciła ukochanego w wypadku niedługo przed ślubem. Nietrudno więc sobie wyobrazić, jak zakochana do szaleństwa w swoim narzeczonym dziewczyna niemalże załamała się po tej tragedii. Teraz po dwóch latach nadal ciężko jest jej pogodzić się z tragedią, a jej kariera malarska nie rozwija się w dobrym kierunku. Wszystko się zmienia, gdy przez szyberdach do jej samochodu wpada pies, a ona zmuszona jest się nim zająć do czasu, aż nie skontaktuje się z jego właścicielem. Sloan to dziewczyna, która ma artystyczną duszę, jest pogodną kobietą, której ciężko się pogodzić z przeszłością. Doskonale wie, że musi wyjść z marazmu, w jaki wpadła, ale jednocześnie trudno jest jej tego dokonać. Porównując ją z jej wersją z poprzedniej części, można by było nawet powiedzieć, że to zupełnie inna osoba. Sloan polubiłam już w poprzedniej części za to, że wspierała Kristen, a jej uczucie do narzeczonego było naprawdę piękne. Dlatego tak trudno było czytać o tym, w jakiej rozsypce się znalazła. Natomiast Jason to zaginiony właściciel uroczego psiaka, który jest wschodzącą muzyczną gwiazdą. Wokalista ma cudowny głos i właśnie ma wyruszyć w swoją pierwszą trasę koncertową jako jej główna gwiazda. Jednak spotkanie z dziewczyną, która zajęła się jego psem, zmienia wszystko w jego życiu, a on postanawia zrobić wszystko, by przełamać lody i zdobyć Sloan. Jason, podobnie jak Josh z poprzedniej części to mężczyzna ideał. Przekłada dobro Sloan nad własne, jest uroczy, troskliwy, stara się pomagać Sloan. Rozumie jej ból, ale jednocześnie wyciąga ją z psychicznego dołka, w jakim się znalazła. Sloan z kolei jest w stanie poświęcić wszystko dla uczucia, które połączyło ją z Jasonem. Nie spodziewa się jednak, że cena będzie tak wysoka. Podobało mi się w niej to, że nie bała się postawić wszystkiego na jedną kartę, chciała zaryzykować. Później, w momencie tego największego natężenia dramatu było mi jej niezwykle żal, bo po raz kolejny się rozsypała. Tym razem jednak podniosła się. Umiała zawalczyć o siebie, chciała coś zmienić w swoim życiu, a to cechy, które zawsze cenię w każdym bohaterze. Dla tych, którzy chcieliby się dowiedzieć, co ciekawego u Kristen i Josha również mam dobrą wiadomość-oboje pojawiają się w tej części i są równie zabawni. Nie brakuje tu również nowych boaterów - a więc przede wszystkim rodziny Jasona, którą bardzo polubiłam, a także całego jego muzycznego sztabu, w tym jego agenta muzycznego i asystentki.

Pomimo że relacja pomiędzy bohaterami rozwijała się niezwykle szybko, to nie miałam problemu z tym, by w nią uwierzyć. Główni bohaterowie są tak skonstruowani, że czytelnicy kibicują im niemal od pierwszej strony. Jednak, żeby nie było tak słodko, autorka nie omieszka wprowadzić tu nieco dramatu, który wystawia na próbę relację głównych bohaterów. Podobało mi się zachowanie Jasona, to, jak bardzo troszczył się o Sloan, przekładał jej dobro nad swoje, starał się, by zawsze była bezpieczna. Jednak w tej powieści jest jeszcze jeden motyw, który niemalże wychodzi na pierwszy plan. Autorka stawia w nim pytania: Jak wielka jest cena sławy? I doskonale pokazuje, z czym muszą mierzyć się wielkie gwiazdy. Dotychczas jeszcze w żadnej powieści z motywem zespołów muzycznych/muzyków nie zauważyłam, by było to tak wyraźnie uwypuklone. Obserwujemy wiele gwiazd, jesteśmy świadkami tego, jak rozchodzą się plotki; z pewnością niektórzy zazdroszczą im kariery, talentu, sławy, a nikt nie zauważa, że za tym, kryje się również kilkaset godzin pracy, niezliczona ilość dni spędzonych w trasach koncertowych, kolejne pływy, nagrania. Tak naprawdę ciężko znaleźć jest czas na to, by móc gdzieś na chwilę się zatrzymać, a życie osób, które są rodziną gwiazd, jest ciężkie i pełne wyrzeczeń. Autorka pokazuje, jak wygląda cena sławy, do czego zdolna jest wytwórnia, paparazzi, co składa się na to, że ktoś jest sławny, a przy okazji jak ciężkie jest życie ludzi, którzy kochają swoją pasję, ale jednocześnie sprawia ona, że coraz bardziej się załamują. Można to zauważyć, chociażby na przykładzie Loli, czyli jednej z wokalistek ukazanych w tej historii, a także Jasona, który w niektórych momentach jest już na skraju załamania. Co do samych technicznych informacji, to oczywiście wspomnę, że Abby Jimenez pisze lekko, dzięki czemu książkę czyta się szybko, choć wcale nie jest krótka. Sama okładka również bardzo mi się spodobała. Jest w tym samym - nieco wakacyjnym - stylu, co ta, z poprzedniej części.

,,Miłość szuka właściciela" to słodko - gorzka opowieść o tym, że miłość czasami może niespodziewanie zapukać w nasze drzwi w chwili, kiedy najmniej się tego spodziewamy. Choć autorka wprowadza tu nutkę dramatu, to całą książkę czytało mi się bardzo przyjemnie, a losy bohaterów były tak ciekawie poprowadzone, że nie nudziłam się. To historia, która pokazuje nam, jak wielka może być cena sławy i miłości. Abby Jimenez doskonale ukazuje nam siłę miłości i wciąga nas do wykreowanego przez siebie świata. Z pewnością polecam Wam tę historię. To świetna lektura na lato, dzięki której będziecie mogli pozwolić sobie na chwilę relaksu. A mi nie pozostaje nic innego, jak tylko czekać na kolejne powieści spod pióra tej autorki.

,,Nie mamy wpływu na złe rzeczy, które przytrafiają nam się w życiu. Możemy jednak zdecydować, jak głęboko nas dotykają."

Ocena :   ✰✰✰✰✰✰✰✰ (8/10)

Za możliwość przeczytania tej powieści dziękuję Wydawnictwu MUZA.

Katherine Center - ,,To, czego pragniesz" (recenzja)

Czy charakternej bibliotekarce uda się uratować szkołę przed surowym dyrektorem? Zapraszam Was na recenzję najnowszej powieści Katherine Center.

Colleen Hoover - ,,Layla" (recenzja)

Czy najnowszą powieść Colleen Hoover można nazwać dobrym thrillerem? Zapraszam Was na recenzję książki ,,Layla".

Katherine Center - ,,To, co bliskie sercu" (recenzja)

Historia odważnej strażaczki i jej kolegi z zastępu ? Oto nawa propozycja Katherine Center.

Ilona Gołębiewska - ,,Kochaj coraz mocniej" (recenzja)

Czy ostatni tom sagi ,,Dwór na Lipowym Sercu" mnie urzekł ? Zapraszam Was na recenzję ,,Kochaj coraz mocniej".

,,Kochaj coraz mocniej"
Ilona Gołębiewska

Cykl: Dwór na Lipowym Wzgórzu (tom 4)

Wydawnictwo: Wydawnictwo Muza

Data wydania: 20 maja 2020

Gdy Lilianna - studentka Wiedeńskiej uczelni muzycznej - postanawia spędzić wakacje w Dworze na Lipowym Wzgórzu należącym do jej babci nie spodziewa się, że jej życie całkowicie się zmieni. W niecodziennych okolicznościach poznaje Miłosza, który zaczyna coraz bardziej ją intrygować. Wkrótce sielski wypoczynek przerywa informacja o poważnej chorobie nestorki rodu. Czy Lilianna da szansę Miłoszowi ?

Ilona Gołębiewska to urodzona w 1987 roku polska pisarka. Na co dzień pracuje ze studentami, prowadzi zajęcia terapeutyczne dla dzieci i młodzieży, a także skutecznie szkoli dorosłych i seniorów. Jej doświadczenie zawodowe i spotkania są inspiracją do pisania powieści.

Aż trudno pomyśleć, że przeczytałam już właśnie całą sagę o kobietach z rodu Horczyńskich. Gdy sięgałam po pierwszą część nie spodziewałam się, że losy Horczynianek zrobią na mnie aż takie wrażenie. Najpierw była seniorka rodu, czyli Aniela. W kolejnych częściach poznaliśmy losy Sabiny - córki Anieli - oraz jej wnuczki, czyli Klary. A teraz przyszła kolej na najmłodszą z Horczynianek, czyli Liliannę. I muszę powiedzieć, że z jednej strony cieszę się z faktu, że cała saga za mną, bo byłam niezmiernie ciekawa, jak ułożą się losy wszystkich bohaterek. Natomiast z drugiej przemawia przeze mnie smutek. Bo ta seria już się skończyła, a muszę przyznać, że naprawdę przyzwyczaiłam się do wiekowego dworu na Lipowym Wzgórzu. Ale czy warto było czekać na losy Lilianny ? Zdecydowanie tak.

Lilianna od dziecka kocha muzykę, dlatego postanowiła kształcić się w tym kierunku i studiuje na uczelni w Wiedniu. Po zdaniu wszystkich egzaminów postanawia spędzić wakacje u swojej babci w dworze na Lipowym Wzgórzu, ale miły wypoczynek przerywa choroba ukochanej babci. Na dodatek Lilianna przez przypadek natrafia na stare zdjęcie w pamiątkach pozostawionych przez swojego pradziadka i postanawia za wszelką cenę odkryć historię, jaka się za nim kryje, a oparciem staje się dla niej Miłosz - mężczyzna, którego poznaje w niecodziennych okolicznościach.

Przyznam szczerze, że Lilianna i Klara to bohaterki, które najbardziej mnie intrygowały. Jednakże Lilianna była najbardziej tajemnicza. Uzdolniona dziewczyna, która studiuje za granicą ciekawiła mnie, bo była też zarazem najbardziej tajemnicza. W tej części sagi o dworze na Lipowym Wzgórzu poznajemy ją oczywiście najpełniej. Lilianna to miła, skromna młoda kobieta, która nie boi się o coś walczyć i szybko się nie poddaje. Jest uzdolniona muzycznie. Stara się wszystkim pomagać, nikomu nie zazdrości i jest otwarta na ludzi i świat. Kocha swoją rodzinę. Gdy w nietypowych okolicznościach poznaje tajemniczego mężczyznę nie wie, że jest nim wnuczek Gajowicza - sąsiada Anieli z którymi jej rodzinę łączy burzliwa przeszłość. Miłosz to bohater, którego polubiłam od pierwszej części i miałam nadzieję, że autorka sparuje go z jakąś młodą Horczynianką. Tak więc, gdy przeczytałam opis tej historii bardzo się ucieszyłam. Miłosz od początku wydawał mi się osobą, która dokładnie przemyśla swoje plany. Miał trudne dzieciństwo, a jedynie opieka dziadka sprawiła, że nie był osamotniony. Naprawdę bardzo go polubiłam. Nie jest porywczy, wszystko kalkuluje, stara się wszystkim pomagać i dawać drugą szansę. Para głównych bohaterów sprawia, że ta historia jest naprawdę ciekawa. Relacja pomiędzy nimi rozwija się powoli. W ostatniej części sagi nie zabrakło też bohaterów, których znamy z poprzednich części, czyli mieszkańców dworu i okolic Lipowego Dworu, a przede wszystkim babci Anieli, Sabiny i Klary.

Gołębiewska jak zawsze czaruje nas słowem. Mam wrażenie, że cała ta historia została dobrze przemyślana, a chemia pomiędzy głównymi bohaterami sprawiała, że nieustannie czekałam na kolejne sceny z nimi. Poza tym autorka wplata w tę historię losy pozostałych bohaterek tej sagi. Nie zabrakło też tutaj wyjątkowego klimatu charakterystycznego dla sagi o Dworze na Lipowym Wzgórzu i emocji. Choć sama książka jest już ostatnim tomem, to naprawdę żal żegnać się z tymi bohaterami i z urokliwym miejscem, w którym tyle się działo. Muszę powiedzieć, że z całej tej serii, to właśnie ta część spodobała mi się najbardziej, choć ubolewam nad tym, że mniej stron autorka poświęciła głównym bohaterom wplątując do tej powieści wątek choroby nestorki rodu, czyli Anieli. Mimo wszystko jestem pełna podziwu dla autorki. Za każdym razem sprawia, że losy bohaterów niezwykle mnie angażują. Choć same książki opierają się raczej na opisach, to w życiu bohaterek naprawdę wiele się dzieje i nie ma miejsca na nudę.

,,Kochaj coraz mocniej" to niezwykle klimatyczna, ciepła, pełna rodzinnych więzi i miłości opowieść, która mnie urzekła. Żałuję, że to ostatni tom tej sagi, bo naprawdę przywiązałam się do bohaterów i Dworu na Lipowym Wzgórzu. Mam jednakże nadzieję, że autorka postanowi jeszcze kiedyś wrócić na Podlasie i po raz kolejny przedstawi nam urzekające historie. Ja jak najbardziej polecam tę powieść, jak i całą sagę i mam nadzieję, że Wam również spodoba się ona podobnie jak mi. Bo to pełne kobiecości historie, które udowadniają nam, że los jest naprawdę nieprzewidywalny i nie warto się poddawać. Mam nadzieję, że uda Wam się sięgnąć po wszystkie tomy tych cudownych historii o Horczyniankach.

- Co mam zrobić, żebyś zawsze była ze mną szczęśliwa ? 

- Kochaj mnie ... Kochaj coraz mocniej ...

Ocena :   ✰✰✰✰✰✰✰✰ (8/10)

Za możliwość przeczytania tej powieści dziękuję Wydawnictwu Muza.

Agnieszka Lingas - Łoniewska - ,,Kolacja z Tiffanym" (recenzja przedpremierowa)

Czy Agnieszce Lingas - Łoniewskiej udało się mnie zaintrygować ? Zapraszam Was na przedpremierową recenzję powieści ,,Kolacja z Tiffanym".

,,Kolacja z Tiffanym"
Agnieszka Lingas - Łoniewska

Wydawnictwo: Burda Książki

Data wydania: 3 czerwca 2020

Natalia Lisek to dziewczyna, która od romantycznych historii woli te, które są bardziej realne. Nie spodziewa się, że jej życie całkowicie się zmieni, gdy przez przypadek trafi na rozmowę rekrutacyjną do wielkiej firmy i spotka na swojej drodze Macieja Granickiego. Czy dziewczyna, której imają się wszelkie kłopoty znajdzie miłość ?

Agnieszka Lingas - Łoniewska to wrocławska pisarka, zwana przez swoich czytelników Dilerką Emocji. Autorka ponad 40 bestsellerowych powieści, stanowiących elektryzujący miks gatunkowy romansu, dramatu i sensacji.

Już kiedyś Wam wspominałam, że jakoś nie po drodze mi książkowo z Agnieszką Lingas - Łoniewską. Książki nazywanej przez czytelników Dilerką Emocji dotychczas raczej nie wywarły na mnie dużego wrażenia. Owszem, zdaję sobie sprawę, że ostatni raz powieść tej autorki czytałam ponad rok temu, więc byłam ciekawa, czy coś się w tej kwestii zmieniło. I jak wyszło ? Powiedzmy, że dużego rozczarowania raczej nie było, ale jednak było.

Pilnie poszukująca pracy Natalia postanawia odpocząć przez jakiś czas w domu rodziców, ale ich ciągłe swatanie jej z mężczyznami z jej wioski męczy ją. Postanawia wrócić do miasta i trafia przez przypadek na rozmowę rekrutacyjną do wielkiej firmy, której właścicielem jest Maciej Granicki. Wkrótce jej życie diametralnie się zmieni, a ona pozna tajemniczego złodzieja drogocennych klejnotów, który z dnia na dzień zacznie ją coraz bardziej intrygować.

Muszę powiedzieć, że główni bohaterowie wzbudzili moją sympatię. Natalia to dziewczyna, która jest zaradna, robi dobre wrażenie, ale też ... łatwo pakuje się w kłopoty. Często znajduje się niemalże w centrum wydarzeń. Tak więc, gdy przypadkiem trafia na rozmowę o pracę, nie wie nawet o jakie stanowisko się ubiega. Jest zakręcona, ma wiele pomysłów i przyjaciół, którzy zawsze ją wspierają. Przyznam, że na swój sposób naprawdę da się ją lubić, choć sprawia czasami wrażenie osoby, która nie wie, czego oczekuje od życia. Natomiast nasz główny amant to Maciej Granicki. Jest raczej zdystansowany, ale gdy spotyka Natalię zaczyna czuć, że ta dziewczyna nie jest kolejną zwykłą osobą w jego życiu. Maciek jest z jednej strony mężczyzną, który nie chce wikłać się w związki. Dotychczas wystarczyły mu jedynie relacje łóżkowe, ale nie potrafi zapomnieć o Natalii i zaczyna czuć, że chce czegoś więcej, ale na przeszkodzie stają mu tajemnice, które skrywa. No i mamy też złodzieja, ale rozpisywać się o nim nie będę i jeżeli sięgniecie po tę pozycję, to raczej będziecie wiedzieli dlaczego. Oprócz pary naszych głównych bohaterów mamy też przyjaciół Natalii, czyli Elizę i Mikołaja. Co do Elizy, to jej historię poznamy w kolejnym tomie, więc cieszę się, bo ją również bardzo polubiłam.

Przede wszystkim, bohaterów na swój sposób da się lubić. Pióro autorki jest lekkie, widać też fajne poczucie humoru, bo mamy w tej powieści wiele momentów zabawnych, perypetie Natalii również są angażujące. Ale niestety, nie mogę tego samego powiedzieć ogólnie o powieści. Nie będę wspominała o tym, że sama powieść jest bardzo schematyczna i przewidywalna, bo niemalże każdy romans jest przewidywalny. Przede wszystkim mam wrażenie, że autorka nie do końca przemyślała tę historię, bo niektóre rzeczy w niej po prostu mi się nie kleją. I nie wiem, czy to wina braku rozwinięcia pewnych wątków, np. skutków kradzieży złodzieja; ale czytając tę książkę co jakiś czas zastanawiałam się, jak to jest możliwe. Postać Maćka z jednej strony naprawdę polubiłam, ale z drugiej tak naprawdę jest nielogiczna i pełna sprzeczności, tak jak i wydarzenia, w które wplątała go autorka. Wątek z mafią jest dla mnie po prostu za bardzo naciągany, ale zdaję sobie sprawę z tego, że bez niego książka byłaby po prostu kolejną romantyczną komedyjką. Poza tym nie za bardzo rozumiem też postępowanie Jacka, czyli kuzyna Maćka, który jest policjantem. Być może więcej nam się wyjaśni, gdy poznamy kontynuację tej powieści, która dotyczyć będzie Jacka i Elizy, ale na tę chwilę postać Jacka jest jak dla mnie niezbyt dobrze przemyślana, zwłaszcza jego zachowanie. Pomyślicie sobie, że się czepiam, ale po prostu same te zdarzenia i postępowanie bohaterów rzuca się w oczy, więc jeśli ktoś oczekuje tylko komedii, bez zawracania sobie głowy logiką, to myślę, że powinien być w miarę zadowolony. Ja jednak liczyłam na coś więcej, więc dlatego nieco się zawiodłam.

,,Kolacja z Tiffanym" to kolejna książka Agnieszki Lingas - Łoniewskiej, którą miałam okazję przeczytać i niestety muszę powiedzieć, że nie rozczarowałabym się, gdyby postępowanie i co poniektórzy bohaterowie byli logiczni. Sam sposób narracji i zabawne perypetie głównej bohaterki były ciekawe, ale zawiodła tutaj chęć wplątania sensacji (tzn. wątku z mafią) na siłę. Gdyby autorka przemyślała to i poszła inną drogą, to na pewno książka byłaby o wiele lepsza. Dlatego też jestem ciekawa, jak potoczą się losy Jacka i Elizy, którzy będą bohaterami kolejnej części. Jeśli ktoś szuka lekkiej lektury, z dawka humoru, ale nie przejmuje się logiką, to ta książka powinna spełnić jego oczekiwania. Jeśli zaś wolicie coś bardziej przemyślanego, to myślę, że możecie być sfrustrowani zastanawianiem się, dlaczego autorka poszła tą drogą, a mogła rozwiązać niektóre wątki nieco inaczej. Ja na razie nie wyrokuję, bo mam nadzieję, że dowiemy się więcej w kolejnej części i wszystko będzie już bardziej klarowne.

Ocena :   ✰✰✰✰✰ (5/10)

Za możliwość przedpremierowego przeczytania tej powieści dziękuję Wydawnictwu Burda Książki.

Ilona Gołębiewska - ,,Zaczekaj na miłość" (recenzja)

Przyszedł czas, by znowu wrócić do urokliwego dworku na Podlasiu. Czy zaciekawiła mnie historia Klary Horczyńskiej ?

,,Zaczekaj na miłość"
Ilona Gołębiewska

Cykl: Dwór na Lipowym Wzgórzu (tom 3)

Wydawnictwo: Wydawnictwo Muza

Data wydania 29 stycznia 2020

Poturbowana przez życie, wzięta modelka Klara Horczyńska wraca z Paryża do Polski i postanawia zmienić swoje życie. Pomaga jej w tym babcia Aniela, która zabiera wnuczkę do rodzinnego dworu na Lipowym Wzgórzu. Tam dziewczyna angażuje się w pomoc w Akademii Sztuk Anielskich. Przez przypadek poznaje też Jakuba, który zaczyna ją coraz bardziej intrygować. Czy kobieta odzyska wiarę w siebie ? Czy pokona wszystkie przeciwności losu ?

Ilona Gołębiewska to urodzona w 1987 roku polska pisarka. Na co dzień pracuje ze studentami, prowadzi zajęcia terapeutyczne dla dzieci i młodzieży, a także skutecznie szkoli dorosłych i seniorów. Jej doświadczenie zawodowe i spotkania są inspiracją do pisania powieści.

Dworek w Lipowczanach niemal stał się moim literackim domem. Polubiłam klimat Podlasia. Zresztą znam tamte okolice, więc tym bardziej fajnie czytać o nich na kartach powieści o kobietach z rodu Horczyńskich. Atmosfera i ciepło w powieściach Ilony Gołębiewskiej ujęły mnie od pierwszego tomu serii Dwór na Lipowym Wzgórzu. Śledziłam wcześniej losy nestorki rodu, jej córki, a teraz przyszła pora na poznanie historii jednej z wnuczek. Nie będę ukrywać - magia języka autorki i całego Podlasia znowu mnie urzekła. Znowu dałam się ponieść emocjom i kolejnej historii kobiety z rodu Horczyńskich. I było warto !

Klara jest topową modelką i odnosi sukcesy w swojej branży, ale życiowa tragedia sprawia, że postanawia ją porzucić z dnia na dzień. Pomoc oferuje jej jej babcia Aniela, która postanawia zabrać wnuczkę do rodzinnego dworu na Lipowym Wzgórzu. Dziewczyna będzie musiała podjąć wiele decyzji, które zadecydują o jej przyszłości i pozna intrygującego mężczyznę, który zmieni jej życie.

Trzeci tom, zgodnie z obietnicą autorki skupia się na jednej z wnuczek Anieli, czyli Klarze Horczyńskiej. Już we wcześniejszych tomach wspominano, że jest wziętą modelką, która robi zawrotną karierę za granicą. Ale ta powieść zaczyna się od sceny, która zaważa na przyszłości Klary i doprowadza do ciągu wydarzeń, które sprawiają, że Horczyńska wraca do Polski. Przybita własną porażką nie umie pogodzić się z tragedią, która wydarzyła się w jej życiu. Sama Klara jest osobą bardzo ambitną, wie czego chce od życia. Ma dobre serce, chce pomagać innym i stara się to robić jak najlepiej potrafi. Branża, w której pracuje nie zmieniła jej. Jest kobietą, która wie, jak się zachować, jakie podejmować decyzje. Boi się ponownie sparzyć i zaufać kolejnemu mężczyźnie. Pomoc babci sprawia, że zaczyna zapominać o przeszłości. Nawiązuje relacje z rodziną ojca, który nagle umiera. Upewnia się, że więzi rodzinne są bardzo ważne w życiu. Natomiast Jakub również został poturbowany przez los. To mężczyzna, który jest niezwykle tajemniczy, ale zarazem ciepły, stara się zdobyć serce Klary dobrocią. Pomaga jej, okazuje wsparcie. Nie można zapomnieć także o mieszkańcach dworu. U nich też nastąpiło wiele zmian, wiele relacji posunęło się do przodu. Czytając o Basi, Emilu, Julce, Kalinie, małej Zuzi znowu czułam się tak, jakbym tam była.

Ilona Gołębiewska znowu mnie zachwyciła. Poprzednie części bardzo mi się podobały, były napisane z wyczuciem, podejmowały wiele życiowych problemów i trosk, a z historią Klary nie jest inaczej. Już od początku autorka nakreśla nam sytuację głównej bohaterki i pokazuje jej główne cechy charakteru. Wiemy co się stało w jej życiu, z czym się zmaga. Autorka nie przedstawia niczego nachalnie, nakreśla nam całą sytuację. Pokazuje nam wszystkie perspektywy. Pomimo, że zastosowała narrację trzecioosobowa, podobnie jak w poprzednich częściach, to skupia się ona jedynie na postaci Klary. Narrator nie jest wszechwiedzący, a jedynie opisuje nam wydarzenia z pozycji obserwatora. W powieści wiele się dzieje, mimo, że narracja jest bardzo opisowa. Atutem całej tej serii (w tym tej powieści) jest też to, że możecie ją czytać nie znając poprzednich tomów. Owszem, jeśli zechcecie je nadrobić, będziecie znali już wiele spojlerów, ale mimo wszystko nie powinniście się czuć zagubieni, bo każda część skupia się na konkretnej bohaterce, a tylko w niektórych fragmentach autorka przemyca informacje na temat wydarzeń z poprzednich części.

,,Zaczekaj na miłość" to kolejna historia kobiety z rodu Horczyńskich, która bardzo mi się spodobała. Klara ujęła mnie swoim ciepłem i serdecznością, a powrót do dworku na Podlasiu przywołał miłe wspomnienia. Ilona Gołębiewska po raz kolejny pokazuje, że życie stawia przed nami wiele wyzwań, które musimy pokonać, by odnaleźć prawdziwe szczęście. Nie wszystko jest łatwe. Niekiedy szybko się zniechęcamy, czasami mamy wrażenie bezsilności. Autorka wystawia na próbę wszystkich bohaterów i uzmysławia nam, że ścieżki ludzi łączą się w nieoczekiwany i niepojęty dla nas sposób. To opowieść o sile rodzinnych więzi, podejmowaniu trudnych wyborów, wierze w lepsze jutro i prawdziwych, często skomplikowanych uczuciach i nadziei. Myślę, że jeśli szukacie książki ciepłej, wzruszającej, podejmującej trudne tematy, angażującej, ale napisanej lekko i z wyczuciem, to jest to dla Was dobra propozycja. Ja polecam Wam tę powieść i z pewnością będę wyczekiwała ostatniej części dotyczącej Lilki, która swoją premierę będzie miała już w maju.

"Jeśli nie umiesz powiedzieć, czego chcesz, to ustal, czego na pewno nie chcesz."

Ocena :   ✰✰✰✰✰✰✰✰ (8/10)

Za możliwość przeczytania tej powieści dziękuję Wydawnictwu MUZA.

Weronika Tomala - ,,Tam, gdzie diabeł mówi dobranoc" (recenzja)

Czego może spodziewać kobieta sukcesu, która wyjeżdża na delegację na Śląsk ? Zapraszam na recenzję powieści Weroniki Tomali.

,,Tam, gdzie diabeł mówi dobranoc"
Weronika Tomala

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Data wydania: 11 luty 2020

Daria jest kobietą sukcesu, która wyjeżdża na półroczną delegację na Śląsk i zostaje wrzucona w wir nieznanych dla siebie sytuacji. Zamieszkuje u starszej pani na obrzeżach Rybnika. Wkrótce poznaje Artura, który mieszka naprzeciwko. Oboje sceptycznie do siebie nastawieni zaczynają prowadzić ze sobą grę, w której wszelkie chwyty są dozwolone. Czy oboje odkryją coś więcej w swojej relacji ?

Weronika Tomala to z wykształcenia nauczyciel języka angielskiego, prywatnie mama i żona. Wrażliwa dusza zakochana w rodzinie i podróżach. Fanka książkowych romansów, sensacyjnego kina, włoskich krajobrazów i dobrego wina.

Lubię sięgać po lekkie romanse z humorem. Pozwalają się zrelaksować, wywołują niekiedy wybuchy śmiechu. Słyszałam już wcześniej o Weronice Tomali, ale jakoś nie miałam wcześniej okazji sięgnąć po jej twórczość. Aż w końcu zobaczyłam w zapowiedziach historię Darii - kobiety sukcesu, która wyjeżdża w delegację na Śląsk. Spodziewa się kolejnego wyjazdu z zabukowanym hotelem, a okazuje się, że jej życie całkowicie się zmieni za sprawą przystojnego górnika. Tak, tego potrzebowałam. Powieść Weroniki Tomali wydaje się kolejną obyczajówką, ale cóż ... jest w niej coś nowego, ożywczego, coś co przyciąga. Nie mogłam się od niej oderwać przez parę godzin.

Gdy szef wysyła Darię na półroczną delegację na Śląsk, dziewczyna nie jest zachwycona. Jest kobietą sukcesu, ma narzeczonego, apartament w stolicy. Teraz jest zmuszona zamieszkać na obrzeżach Rybnika w domku starszej, uroczej pani. Wkrótce poznaje Artura, który mieszka naprzeciwko. Oboje są równie uparci i nie zamierzają odpuścić. Zaczynają prowadzić ze sobą grę, która doprowadzi ich do nieoczekiwanych wydarzeń.

Daria, czyli główna bohaterka tej historii jest kobietą, która wie, czego chce od życia. Odnosi wiele sukcesów. W wysokich szpilkach i mini czuje się jak ryba w wodzie. Jest sympatyczna, nie boi się wyzwań a przede wszystkim jej szef bardzo jej ufa. Bardzo ją polubiłam, choć miejscami wydawała mi się infantylna, zadawała nieco dziwne pytania, jakby nie domyślała się na nie odpowiedzi i nie znała świata. Jest szczera, umie się przyznać do błędów. Czerpie z życie pełnymi garściami, choć nadal nie może wybaczyć matce tego, że cały czas nie jest dla niej idealną córką. Natomiast Artur również skradł moje serce. To miły, przystojny, ułożony górnik, który wiele w życiu przeszedł. Pokonał wszystkie problemy, pomagał bratu, zbudował dom. Stworzył swoje życie od nowa. Boi się po raz kolejny sparzyć, dlatego oszczędnie pokazuje swoje uczucia. Autorka naprawdę dobrze rozpisała głównych bohaterów. Relacje Daria-Artur były zabawnie napisane, ich dialogi bawiły. Choć niektóre sytuacje może za dużo nie mają z prawdziwym życiem wspólnego (bo wątpię, by wiele kobiet kradło samochody mężczyznom), to czytałam o ich z niemałym rozbawieniem. I jeszcze pani Jadzia, która jest osobą z sercem na dłoni. To kobieta, która poratuje radą, ma w sobie wiele życiowej mądrości. Jej śląska gwara sprawiała, że czułam się tak, jakbym rzeczywiście na ten Śląsk trafiła.

Cała powieść napisana jest lekkim językiem, czyta się ją szybko, a dzięki humorystycznym dopowiedzeniom, czy sytuacjom czas spędzony na jej czytaniu płynie jeszcze szybciej. Bardzo spodobało mi się, że autorka postanowiła przenieść naszych bohaterów na tereny Śląska i porusza motyw górnictwa i niebezpieczeństw, jakie wiążą się z zawodem górnika. Niewiele osób myśli o tym, że wielu z nich schodząc pod ziemię ryzykuje swoim życiem i zdrowiem. Na pewno wyróżnia to powieść Weroniki Tomali. Tak jak wcześniej wspominałam, bardzo podobała mi się relacja głównych bohaterów. Widać w niej lekkość, brak wymuszenia, ale mam wrażenie, że autorka mogła nieco rozbudować niektóre sceny. Sama postawa Darii też nie była dobra. Miała narzeczonego, a nadal zwodziła Artura. Jednak poruszona tematyka i zabawne sytuacje wprowadziły powiew świeżości. Zwykle te tereny Polski są pomijane przez innych autorów, a tutaj autorka wiedziała, jak dobrze je wykorzystać i pokazała, że również tam mamy, na przykład wiele miejsc do zwiedzania, a te tereny  mają w sobie wiele uroku.

,,Tam, gdzie diabeł mówi dobranoc" to historia, którą bardzo dobrze mi się czytało. Umieszczenie akcji na Śląsku było moim zdaniem strzałem w dziesiątkę. Dzięki temu czujemy powiew świeżości, odkrywamy nowe miejsca i sytuacje, poznajemy bliżej tamte okolice, a także pracę górnika i zaczynamy jeszcze bardziej zdawać sobie sprawę z niebezpieczeństw, jakie się z nią wiążą. Daria i Artur to bohaterowie, przy których nie będziemy się nudzili, a zabawne sytuacje wywołają na naszej twarzy uśmiech. Ja jestem bardzo miło zaskoczona tą powieścią i prozą autorki. Mam nadzieję, że być może kiedyś powstanie jej kontynuacja, a tymczasem, jeśli szukacie lekkiej, zabawnej historii z nutką dramatu, która pokaże wam, że miłość można znaleźć nawet tam, gdzie diabeł mówi dobranoc, to z pewnością polecam Wam tę powieść. Ja z pewnością sięgnę także po inne historie spod jej pióra. 

Ocena :   ✰✰✰✰✰✰✰ (7/10)

Za możliwość przeczytania tej powieści dziękuję Wydawnictwu Zysk i S-ka.

Jojo Moyes - ,,Światło w środku nocy" (recenzja przedpremierowa)

Jojo Moyes podbiła serca wielu czytelniczek powieścią ,,Zanim się pojawiłeś". A jak wypadają inne jej powieści ? Zapraszam na recenzję książki ,,Światło w środku nocy".

,,Światło w środku nocy"
Jojo Moyes

Wydawnictwo: Znak Literanova

Data wydania: 29 stycznia 2020

Tłumaczenie: Anna Gralak

Alice czuje się wybrakowaną wersją samej siebie. Szybki ślub z przystojnym Amerykaninem okazał się pomyłką, a ona, musi się odnaleźć w nieznanym dla siebie kraju. Gdy powstaje konna biblioteka, kobieta postanawia się zgłosić jako ochotniczka do pomocy. Poznaje tam Margery, która stara się być równie niezależna jak Alice. Jak potoczą się losy Alice ? Czy uda się jej znaleźć szczęście w nowym, nieznanym miejscu ?

Jojo Moyes to brytyjska autorka bestsellerów i dziennikarka. Zanim zajęła się wyłącznie pisaniem, przez dziesięć lat pracowała w "The Independent". Mieszka w Essex z mężem i trójką dzieci.

Gdy w 2016 roku swoją premierę miał film ,,Zanim się pojawiłeś", który powstał na podstawie powieści o tym samym tytule wiele czytelniczek było wprost oczarowanych prozą Moyes. Przyznam się Wam od razu, że od tamtej pory jakoś nie miałam okazji zetknąć się z kolejnymi książkami tej autorki. Jednak w tym roku postanowiłam to zmienić i postanowiłam przeczytać ,,Światło w środku nocy". Pozwoliłam się porwać historii Alice. I chyba się opłaciło, ale nie było do końca tak, jakbym tego oczekiwała.

Alice to Angielka, która szybko wychodzi za przystojnego Amerykanina. Postanawia przeprowadzić się do Stanów Zjednoczonych, ale szybko okazuje się, że życie za oceanem nie będzie wcale takie kolorowe. Teść dziewczyny jest bardzo konserwatywny i obsesyjnie czci pamięć o zmarłej żonie. Gdy w okolicy otwiera się konna biblioteka, Alice postanawia się zgłosić jako ochotniczka do pracy. Nie spodziewa się, że dzięki temu jej życie po raz kolejny się zmieni.

Autorka postanowiła akcję swojej nowej powieści umieścić w 1937 roku. Czasy przed II wojną światową, Kentucky, a w tym świecie Alice, która przeprowadza się za mężem z Anglii do Stanów Zjednoczonych. Alice to kobieta, która jest dystyngowana, umie jeździć konno i ... w żadnym razie nie chce być cichą żoną, która słucha się swojego męża. Kobieta nie boi się wyrażać własnego zdania, przez co o mało nie kończy się to tragedią. W świecie opanowanym przez mężczyzn Alice nie chce być tylko posłuszną żoną. Przyznam, że Alice, jako bohaterka bardzo mi się spodobała. Nie boi się wyrażać własnego zdania, myśli racjonalnie. Nawet po tym, jak zostaje pobita przez swojego teścia, za to, że odważyła się nie zgodzić z jego wolą postanawia, że jej noga już więcej nie stanie w domu męża i teścia. Nie można odmówić Alice odwagi. Jej mąż, który jednak rzekomo jest w niej zakochany nie okazuje jej żadnych uczuć, a uczucia, które opisywał w swoich listach do Alice wydają się po prostu być albo nieprawdziwe, albo wyblakłe. Bennett jest nieczuły, a nawet po tym, jak jego ojciec pobił jego żonę, jest obojętny. Nie widzi w związku z Alice przyszłości. W sumie mam wrażenie, że Bennett jest po prostu człowiekiem, który był wychowywany pod kloszem, nie zna prawdziwego życia. W cieniu swojego ojca jest szczęśliwy, a małżeństwo wyobrażał sobie całkiem inaczej, bo jak wytłumaczyć to, że trudne są dla niego stosunki fizyczne z własną żoną ? Co do pobocznych bohaterów, to wśród nich wysuwa się pan Van Cleve, czyli teść naszej głównej bohaterki. To mężczyzna, który nie ma żadnych skrupułów. Wyzyskuje wszystkich pracowników, udaje bogobojnego. I obsesyjnie chroni pamięć o swojej zmarłej żonie, do tego stopnia, że jej laleczek nie można przesunąć nawet o centymetr. Poza tym jedną z głównych bohaterek jest Margery, która ma podobne cechy, co Alice. Brzydzi się kłamstwem i konwenansami. nie boi się pracować jako bibliotekarka i (o zgrozo) jest niezamężna. Jednak paleta bohaterów w tej historii jest naprawdę duża, a każdy czymś się wyróżnia, co bardzo mi się podoba.

Język, jakim Moyes napisała tę powieść jest lekki, chociaż nie czyta jej się raczej w szybkim tempie. Na pewno dużym plusem jest to, że każdy bohater tej powieści jest inny - mamy tutaj niezależne i silne Alice i Margery; Bennetta, który jest obojętny, można wręcz stwierdzić, że nie zna prawdziwego życia; pana Van Cleve, który musi nad wszystkim panować, a same jego postępowanie jest moralnie złe. Mimo wszystko Moyes nie uniknęła miejsc zwanych "dłużyznami", czyli momentów, które mnie nudziły i najchętniej pominęłabym parę kartek. Nie będę Was oszukiwać - historia Alice jest raczej jednostajna, ale przerywana często sytuacjami, które zmieniają cały wydźwięk powieści. Sama idea przedstawienia konnej biblioteki jest według mnie jak najbardziej słuszna. To z pewnością ciekawy element w historii bibliotekarstwa, jak i samych Stanów Zjednoczonych, więc byłam tym bardzo zaciekawiona. Kilka kobiet docierało do najodleglejszych zakątków, by szerzyć naukę, zapobiegać analfabetyzmowi. Nie będę Was też oszukiwać w jeszcze jednej kwestii - to nie jest powieść, która od pierwszej kartki Was porwie. Co prawda autorka od razu zaczyna prologiem "z wysokiego C", ale wszystko rozwija się bardzo powoli, więc niektórzy czytelnicy, którzy są przyzwyczajeni do powieści w których wiele się dzieje od samego początku mogą być zawiedzeni.

,,Światło w środku nocy" może wydawać się po części manifestem feministycznym. W końcu mamy tutaj historię, która opiera się na działalności paru kobiet, które nie boją się wyruszać w najdalsze zakątki, by dowieźć ludziom książki. Na pewno w powieści Moyes każdy znajdzie coś dla siebie. To kopalnia wielu motywów, począwszy od niezależności kobiet, kończąc na tym, co się może stać, gdy człowiek jest obojętny. Nie jest to powieść lekka i łatwa. Niektóre przekazy nie są uwidocznione. Chociaż sama książka nie jest pozbawiona wad, myślę, że czytelniczki szukające ciekawych powieści obyczajowych, w których nie brakuje nutki romansu, ale też i ważnych motywów powinny być zadowolone. Ja mimo wszystko polecam tę powieść i wierzę, że czytelnicy, którzy po nią sięgną nie będą czuli się zawiedzeni.

Ocena :   ✰✰✰✰✰✰✰ (7/10)

Za możliwość przedpremierowego przeczytania tej powieści dziękuję wydawnictwu Znak Literanova.

Magdalena Majcher - ,,Obcy powiew wiatru" (recenzja)

Czy można rozpocząć życie na nowo ? Jak poradzić sobie w nowym, nieznanym dla nas świecie ? Zapraszam, na recenzję powieści ,,Obcy powiew wiatru".

,,Obcy powiew wiatru"
Magdalena Majcher

Cykl: Saga nadmorska (tom I)

Wydawnictwo: Pascal

Data wydania: 4 kwietnia 2019

Marcjanna Zielczyńska żyje beztrosko i wydaje się jej, że świat stoi przed nią otworem. Niestety wszystkie jej marzenia zostaną przekreślone z chwilą. kiedy wybucha II wojna światowa. Dziewczyna musi opuścić tereny, na których jej rodzina mieszkała od wielu pokoleń i wyruszyć w nieznane, by odnaleźć swój nowy dom. Czy uda się jej przetrwać ? Co wydarzy się w jej życiu ?

Magdalena Majcher to autorka poczytnych powieści obyczajowych z rozbudowanym tłem społecznym i historycznym. Jak sama przyznaje, pisze o tym, co ją interesuje, a że ma rozległe zainteresowania, czytelnicy nigdy nie mogą być pewni, czym ich zaskoczy w kolejnej książce. Pisała już o przesiedleniach, rzezi wołyńskiej, powstaniu warszawskim, adopcji, depresji poporodowej, alkoholowym zespole płodowym czy przemocy domowej.

Oglądając film ,,Wołyń" Smarzowskiego byłam niezwykle poruszona. Sceny były dramatyczne, a sam temat Wołynia i wydarzeń, które miały na nim miejsce do dzisiaj jest bardzo żywy. Chwila, w której ludzie, którym się pomagało, którzy żyli obok ciebie stają się twoimi wrogami, a wartości moralne nie mają znaczenia stała się zaczątkiem krzywdy i ludobójstwa niewinnych ludzi. Magdalena Majcher postanowiła napisać sagę o ludziach, którzy doświadczyli wielu krzywd i z dnia na dzień stali się Kresowiakami, którzy by żyć w Polsce musieli porzucić wszystko co znali i wyruszyć w nieznane. Jestem jednak pewna, że historia Marcjanny jest jedną z tych, które z pewnością będę jeszcze długo pamiętać.

Marcjanna Zielczyńska dobrze zdała maturę i zastanawia się nad tym, co chce dalej zrobić ze swoją przyszłością. Młodej dziewczynie niczego nie brakuje - została wychowana zgodnie z zasadami etykiety, nosi suknie z najlepszych tkanin sprowadzanych z zagranicy, a jej ojciec ma własny zakład. Jednak całe jej życie zmienia się, w chwili, gdy wybucha wojna, a świat który znała przestaje istnieć.

Nasza główna bohaterka, czyli Marcjanna należy do Pokolenia Kolumbów - ludzi, którzy swoją młodość musieli przeżywać w czasie wojny. Dziewczyna miała znakomite wychowanie, otrzymała dobre wykształcenie. Wydawało się jej, że cały świat stoi przed nią otworem. Martwiła się, że jeszcze nie spotkała kogoś, kogo by pokochała, dla kogo jej serce zabiłoby szybciej. Marcjanna jest taką bohaterką, do której od samego początku czujemy sympatię. Miła, ułożona, pomocna. Jednak z chwilą, gdy nastaje wojna, Marcjanna i jej rodzina nie tracą człowieczeństwa. Starają się nadal pomagać innym, ojciec cały czas zadręcza się myślami, że przez Sowietów musi zwalniać ludzi, a z czasem i sama rodzina Zielczyńskich zaczyna cierpieć. Marcjanna stara się nadal żyć, ale kolejne ciosy spadają na nią niemal nieustannie. A gdy UPA zaczyna mordować Polaków, zabijać niewinnych ludzi zaczyna zdawać sobie sprawę z tego, że nic już nie będzie takie samo jak przed wojną. Marcjanna jest dziewczyną, która stara się odnaleźć w tym świecie. chce, by rodzice mówili jej o wszystkim, nie traktowali jak dziecko, którym już nie była. Jest odważna, mądra, wie, które sprawy trzeba przemilczeć. Przyznam szczerze, że bardzo ją podziwiam. To bohaterka, z której z pewnością można czerpać przykład. Poza tym autorka bardzo dobrze rozwinęła także pobocznych bohaterów, czyli rodzinę Marcjanny. Poznajemy jej rodziców, dziadków, kuzynostwo, a każdy ma jakieś znaczenie w tej opowieści i to z pewnością jedna z wielu zalet powieści Majcher.

Samo to, jak autorka przedstawia historię Kresowiaków, zasługuje na naprawdę duże uznanie. Widać, że autorka bardzo dobrze przygotowała się, zanim postanowiła napisać historię Marcjanny. Dość dokładnie opisuje życie przed wojną na Wołyniu z perspektywy zwykłego człowieka żyjącego w tamtych czasach. Charakteryzuje to, co działo się na wołyńskich wsiach i miastach oraz to, jak życie ludzi mieszkających na tamtych terenach zmieniło się po wybuchu wojny. Nie pomija w swojej powieści rzezi wołyńskiej, zbrodni katyńskiej, okrutnej wojennej rzeczywistości, konfiskaty majątków i wyjazdów w nieznane. Sama książka skupia się bardziej na wędrówce Kresowiaków do ich ,,krainy mlekiem i miodem płynącej", jaką miały być ziemie poniemieckie, a jedynie w epilogu mamy skrawki informacji na temat życia Kresowiaków (w tym Marianny) w nowym miejscu. Powieść jest napisana bardzo lekkim językiem i czyta się ją bardzo szybko, same losy Marcjanny zajmują czytelnika od początku, aż do samego końca powieści i jestem pewna, że również i w pozostałych tomach nadal będziemy ciekawi dalszych losów Zielczyńskiej. Mimo wszystko autorce gdzieniegdzie wkradały się słowa współczesne. Wątpię, by na wołyńskiej wsi używano słowa np. ,,popalić" (w znaczeniu ,,dać komuś popalić"). To takie małe mankamenty, wprawdzie mało znaczące dla samego wydźwięku książki, ale mimo wszystko gdzieś gryzie się to z epoką opisywaną przez Majcher. Na szczęście szybko o nich zapominamy, gdy zostaniemy wciągnięci w wir wydarzeń, jakie rozgrywają się w życiu rodziny Zielczyńskich.

,,Obcy powiew wiatru" to powieść, którą z pewnością będę jeszcze długo pamiętać. Autorka podjęła się bardzo trudnego zadania i myślę, że wykonała je bardzo dobrze. Losy Marcjanny i całej rodziny Zielczyńskich oraz ich krewnych wciągają czytelnika na wiele godzin. W czasach pokoju nie zdajemy sobie sprawy z tego, z jakimi okrucieństwami wiązała się wojna. Gdy w jednej chwili ludzie tracili cały dorobek życie i swoją narodowość, a chcąc żyć w kraju, który kochali musieli przemierzać kilkaset kilometrów udając się w nieznane, zaczynać od nowa. Jestem przekonana, że historia Marcjanny, z pewnością spodoba się czytelnikom, którzy nie boją się trudnych tematów. Ja na pewno przeczytam kolejne tomy tej sagi, a Wam oczywiście szczerze polecam jej pierwszy tom.

Ocena :   ✰✰✰✰✰✰✰✰ (8/10)

Za możliwość przeczytania tej powieści dziękuję portalowi Sztukater.pl.

Dorota Wachnicka - ,,Grzesznica" (recenzja)

Każdy z nas ma swoje tajemnice. Jedni niewielkie, inni olbrzymie. Zapraszam na recenzję powieści, która pokazuje nam, że przeszłość nigdy o nas nie zapomina.

,,Grzesznica"
Dorota Wachnicka

Wydawnictwo: Edipresse Książki

Data wydania: 13 luty 2019

Dominika ma wspaniałego męża i dwójkę dzieci. Jest jednak pewna tajemnica, którą kobieta skrzętnie przed wszystkimi ukrywa - w przeszłości pracowała jako dziewczyna do towarzystwa, jednak teraz nie ma już z tamtym światem nic wspólnego i poświęciła się rodzinie. Gdy pewnego dnia Michał - dyrektor w firmie w której pracuje rozpoznaje ją i powiązuje z jej dawnym życiem, będzie się chciał jej pozbyć za wszelką cenę z firmy, by nie zdradziła jednego faktu z jego przeszłości, który mógłby być skazą na jego wizerunku. Czy uda mu się to ? Czy prawda z przeszłości wyjdzie na jaw ?

Dorota Wachnicka jest psychologiem i psychoterapeutą. Zawodowo zajmowała się terapią indywidualną i rodzinną. Dla twórczości pisarskiej porzuciła pracę psychoterapeutki. Jest autorką książek ,,Farciara" i ,,Grzesznica".

Z prozą Doroty Wachnickiej miałam okazję spotkać się już wcześniej, gdy recenzowałam dla Was ,,Farciara" Gdy w zapowiedziach zobaczyłam ,,Grzesznica", postanowiłam, że przeczytam również i tę powieść. Tym razem autorka opowiada nam historię kobiety, damy do towarzystwa, którą po wielu latach od zerwania z tamtym ,,biznesem" dosięga przeszłość. Bohaterka będzie musiała stawić jej czoło, ale zarazem na szali postawi swoją rodzinę i małżeństwo.

,,Grzesznica" to powieść, która okazała się miłą niespodzianką. Po ,,Farciarze" liczyłam na to, że autorka mnie zadziwi i muszę przyznać, że rzeczywiście tak się stało. Główną bohaterką tej historii jest Dominika, która jest szczęśliwą żoną i matką dwójki dzieci. Nikt jednak nie wie, że kiedyś pracowała w luksusowej agencji towarzyskiej jako dama do towarzystwa. Przeszłość jednak nigdy nie zapomina, a gdy Michał, który jest dyrektorem w firmie, w której zaczyna pracę rozpozna w niej jedną z dam do towarzystwa, którą poznał na jednym z bankietów, będzie chciał się jej pozbyć jak najszybciej z firmy, by nie wydała jego sekretu.

Dominika to bohaterka, która nie jest jednolita. Stopniowo poznajemy jej charakter i osobowość.  Jej rodzice to dyplomaci, więc pieniędzy tak naprawdę jej nie brakowało. Jedynie chęć adrenaliny, dreszczyku podniecenia i przede wszystkim nowych sytuacji sprawia, że zostaje luksusową damą do towarzystwa. Teraz, ponad dziesięć lat później ma już wspaniałego i wyrozumiałego męża - Markusa, dwójkę dzieci, a ,,branża" to już tylko wspomnienie. Z kolei Michał to dyrektor w jednej z międzynarodowych firm. Co tydzień chodzi do kościoła, w okresie adwentu na roraty, ma czworo dzieci i żonę, którą poznał parę lat temu na pielgrzymce. A jednak codziennie, w porze lunchu zagląda do jednej z agencji towarzyskich. Brakuje mu wyuzdanego seksu z żoną, a na dodatek ma wiele tajemnic z przeszłości, a w szczególności wydarzenie z przeszłości, o którym wie on i nowa pracownica firmy - Dominika. Choćby jedno słowo przez nią wypowiedziane byłoby skazą na jego wizerunku przykładnego chrześcijanina i głowy rodziny, więc postanawia za wszelką cenę pozbyć się Dominiki z firmy. Od tej chwili zacznie się między nimi rozgrywka.

Żaden z bohaterów tej powieści nie jest czysty jak łza, każdy z nich ma swoje tajemnice.  Najciekawsze jest jednak to, że czytelnika nie pociągają te tajemnice, ale fakt, że zaczynają one powoli wydostawać się na światło dzienne. Zaczynamy się zastanawiać, w jaki sposób bohaterowie zapłacą za czyny, które miały miejsce w przeszłości. I tak zgrabnie dochodzimy do apogeum, zarówno Michał, jak i Dominika mają na siebie ,,haki". Od tamtej chwili czytelnik tylko uważnie czeka na chwilę, gdy cała układanka zostanie zgrabnie dopasowana, a o wszystkich brudnych faktach z życia bohaterów dowiedzą się ich rodziny, a w szczególności małżonkowie. Michał to obłudnik w czystej postaci, osoba, do której od razu czuje się odrazę. Wyrobiona opinia, zakłamana i przesadna wiara. A tak naprawdę zdradza codziennie żonę z prostytutkami. Wydaje się więc, że Dominika i Michał są do siebie, pod jakimś względem podobni, a jednak gdy poznamy ich bliżej przekonamy się, że pozory mogą mylić, a ludzie potrafią się zmieniać.

Powieść naprawdę wciąga, za sprawą ciekawej narracji i języka, który jest lekki, a nie chaotyczny, jak było w przypadku poprzedniej powieści tej autorki. Rozdziały dotyczące Dominiki są prowadzone w narracji pierwszoosobowej w czasie teraźniejszym, natomiast te, w których skupiamy się na Michale, w narracji trzecioosobowej, w czasie przeszłym. Uważam, że mieszanie dwóch narracji jest ciekawym zabiegiem literackim i udało się autorce, ale myślę, że gdyby powieść prowadzona była tylko jedną narracją, to równie dobrze czytałoby się tę lekturę. Niestety było w niej parę niedociągnięć. Nie chcę Wam ich tutaj wypisywać, bo musiałabym Wam opowiedzieć właściwie całą fabułę tej książki, by je wyszczególnić, a tego robić nie chcę. Bardzo podobało mi się poprowadzenie fabuły oraz bohaterowie, którzy nie są jednoznaczni i mają wiele na sumieniu.Szczególnie dewocja Michała daje naprawdę wiele do myślenia. Dominika również nie jest postacią prostą, bo i ona ma wiele na sumieniu, jest nieprzewidywalna, a jednak mimo wszystko to Michał napawa odrazą czytelnika. Nie podobało mi się mimo wszystko to, że Dominika stała się postacią, której czytelnik współczuje, choć tak naprawdę nie ma ku temu podstaw, bo to ona nie powiedziała mężowi o swoim dawnym życiu, chociaż małżonkowie nie powinni mieć przed sobą tajemnic. Z drugiej strony nie można się jej dziwić biorąc pod uwagę, jakim wspaniałym człowiekiem jest jej mąż i to, że mogłaby go utracić. To kolejny, ciekawy i trudny temat do rozmyślań, jaki podsuwa nam autorka.

,,Grzesznica" okazała się ciekawą i zaskakującą powieścią. Fabuła wciąga od pierwszej strony i sprawia, że naprawdę tę książkę czyta się bardzo szybko. Autorka pokazuje nam, że tak naprawdę każdy z nas ma coś na sumieniu, ale mimo wszystko z drugiej strony stawia nam pytanie: Czy warto zataić prawdę, jeśli może ona zrujnować (pozorne) szczęście drugiej osoby ? To bardzo trudny temat, który wywołuje wiele sprzecznych komentarzy, a na dodatek koniec tej powieści daje nam dużo do myślenia. Jeśli szukacie ciekawej lektury, którą lekko się czyta to z pewnością może być to powieść dla Was. Jeśli jednak nie lubicie trudnych tematów, lub szukacie książki, która pozwoli Wam zapomnieć o codzienności, to powieść ,,Grzesznica" możecie sobie odpuścić.

,, ... każdy diabeł spotyka swojego anioła."

Ocena :   ✰✰✰✰✰✰✰ (7/10)

Za możliwość przeczytania tej powieści dziękuję Wydawnictwu Edipresse Książki.

Denise Hunter - ,,Splątane marzenia" (recenzja przedpremierowa)

Dzisiaj święto zakochanych, czyli 14 luty. Swoją premierę ma też dzisiaj również powieść ,,Splątane marzenia". Zapraszam Was dzisiaj na recenzję pięknej historii o przyjaźni, oddaniu, a przede wszystkim o miłości :)

,,Splątane marzenia'
Denise Hunter

Cykl: Copper Creek (tom 2)

Wydawnictwo: Dreams

Data wydania: 14 luty 2019

Tłumaczenie: Joanna Olejarczyk

Brady i Hope to przyjaciele, którzy bardzo dobrze się rozumieją. Po śmierci byłej żony, Brady musi walczyć o Sammy'ego, który nie jest jego biologicznym synem z jej rodzicami. Jego prawnik sugeruje, że tylko posiadanie żony może mu pomóc w zmianie wyniku rozprawy na jego korzyść. Hope postanawia pomóc Brady'emu i zostać jego żoną, ale otrzymanie wymarzonej propozycji pracy w wielkiej rozgłośni radiowej sprawi, że będzie musiała wybierać pomiędzy rodziną a karierą. Czy dokona właściwego wyboru ? Czy otrzymają prawo do opieki nad Sammym ?

Denise Hunter to autorka ponad trzydziestu książek przekładanych na wiele języków i osiągających status bestsellerów, jej dwie powieści doczekały się adaptacji filmowych na kanale Hallmark. Jest laureatką Holt Medallion Award, Reader's Choice Award i finalistką RITA. Kiedy nie aranżuje życia miłosnego na kartach powieści, lubi podróżować ze swoją rodziną, pić zieloną herbatę i grać na perkusji.

Miłość czasem rodzi się nieoczekiwanie. Szukamy jej, a okazuje się, że była bliżej niż myśleliśmy. Najpiękniejsze jest jednak to, gdy rodzi się po cichutku, skrycie, przeistacza się z przyjaźni, uwielbienia lub nienawiści. Denise Hunter w swoje powieści ,,Splątane marzenia" postanowiła nam opowiedzieć o miłości, która zrodziła się z przyjaźni. I chociaż powieści, które opierają się na motywie friend love jest naprawdę dużo, to ,,Splątane marzenia" zdaje się wyróżniać na ich tle. Od razu napiszę Wam, że autorka trzyma poziom, bo druga część serii moim zdaniem jest jeszcze lepsza niż pierwsza.

Powieść opowiada historię Brady'ego i Hope, którzy postanawiają się pobrać, by Brady mógł nadal sprawować wyłączną opiekę nad Sammy'm, który, jak się okazuje, nie jest jego biologicznym synem. Ona to kobieta, która po tym jak straciła swoją pierwszą miłość chce się skupić przez jakiś czas na karierze i nie myśli o rodzinie. On to rozwiedziony mężczyzna, który po śmierci byłej żony chce przejąć wyłączną opiekę nad Sammym, który nie jest jego biologicznym synem. Przyjaciele będą się starali zrobić wszystko co w ich mocy, by mały Sammy został przy nich, jednak powrót biologicznej matki Brady'ego, która porzuciła go, gdy był niemowlęciem może zniweczyć ich starania.

,,Splątane marzenia" to drugi tom serii Copper Creek,ale możecie go przeczytać pomimo tego, że nie zaznajomiliście się z pierwszą częścią. Autorka zgrabnie tłumaczy nam powiązania pomiędzy bohaterami dzięki czemu lektura nie męczy nas i nie mamy uczucia, że czegoś nie wiemy. Ja akurat miałam okazję czytać ,,Brzoskwiniowy świt", który stanowi pierwszy tom, a zarazem wstęp do Copper Creek, ale Ci, którzy chcieliby przeczytać tę powieść jako pierwszą z serii również nie powinni być zawiedzeni. Poza tym główni bohaterowie od razu wzbudzają naszą sympatię, zresztą znamy ich z poprzedniego tomu. Brady to mężczyzna, który zrobiłby wszystko dla Sammy'ego, który jak się okazuje nie jest jego biologicznym synem. Ciężko pracuje, jest znanym mechanikiem samochodowym, ukończył studia, ale ciągle nie może wybaczyć swojej biologicznej matce tego, że go porzuciła. Hope to kobieta, która w bolesny sposób utraciła swoją pierwszą miłość. Teraz boi się po raz kolejny zaangażować w coś więcej i postanawia skupić się na karierze, a o rodzinie pomyśleć za kilka lat. Muszę przyznać, że naprawdę ją podziwiam, bo to, że odważyła się wziąć ślub z przyjacielem po to, by mu pomóc zasługuje na wielki szacunek. Poza tym również samo to, że poważnie myślała nad tym, czy nie zrezygnować z wymarzonej posady, by pomóc Brady'emu sprawiło, że Hope naprawdę stała się bohaterką bliską memu sercu. Szkoda, że również i ona wiele się nacierpiała w swoim życiu, bo naprawdę na to nie zasługiwała. Poza tym miło było również przeczytać ciąg dalszy historii Zoe i Cruza oraz innych bohaterów, których znamy z poprzedniej części.

Autorka pisze bardzo lekko, a ,,Splątane marzenia" czyta się jednym tchem. Muszę przyznać, że chociaż historia o miłości, która narodziła się z przyjaźni jest trochę stereotypowa i wiele w niej schematów, to czyta się ją z nieodpartym wrażeniem, że jest w niej coś ciekawego, i to właśnie to sprawia, że nie możemy się od niej oderwać. Poza tym bohaterowie są ciekawi, nie ma w nich ani grama nudy, a to jakie posiadają cechy charakteru i kim są sprawia, że kibicujemy im przez całą powieść. Bardzo ciekawy jest też motyw miłości do dziecka, którego nie jest się biologicznym rodzicem i oszustwa, które rani. Samo to, że była żona okłamała Samy'ego w sprawie tak ważnej jak ojcostwo sprawia, że współczujemy temu bohaterowi. Z kolei nagła śmierć pierwszej miłości Hope bardzo mnie wzruszyła i dostarczyła mi wielu tematów do rozmyślań. Bardzo podobało mi się również to, że autorka bardzo pięknie pokazała jak uczucie kiełkuje w dwóch osobach i doprowadza do pięknej, prawdziwej miłości. Na dodatek autorka co jakiś czas wprowadza ciekawe zwroty akcji, przez co podczas czytania tej książki nie czujemy nudy, a to z pewnością dodatkowy atut tej powieści.

,,Splątane marzenia" to przepiękna powieść o miłości, oddaniu, przyjaźni i podejmowaniu trudnych decyzji, którą czyta się jednym tchem. Denise Hunter z pozoru napisała prostą, schematyczną historię, jednak gdy zagłębimy się bardziej w treść tej powieści, to zauważymy, że dostarcza ona wielu tematów do przemyśleń. Jeśli szukacie pięknej historii, która pozwoli Wam się wyciszyć, a zarazem sprawi, że nie będziecie się mogli od niej oderwać, to ,,Splątane marzenia" powinny być dla Was lekturą idealną - niezbyt przesłodzoną, która nie pozwoli Wam się nudzić. Ja z pewnością będę niecierpliwie wyczekiwała na kolejny tom.

Ocena :   ✰✰✰✰✰✰✰ (7/10)

Za możliwość przeczytania tej powieści dziękuję Wydawnictwu Dreams.

Agata Polte - ,,Nowe jutro" (recenzja)

Napisanie ciekawej, a przede wszystkim wciągającej powieści młodzieżowej wcale nie jest takie łatwe. Czy Agacie Polte ta sztuka się udała ? Zapraszam Was na recenzję powieści ,,Nowe jutro".

,,Nowe jutro"
Agata Polte

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Data wydania: 28 stycznia 2019

Oliwia to dziewczyna, która uczęszcza do ostatniej klasy liceum. Trzy lata temu w wypadku, straciła młodszą siostrę Majkę. Od tamtej pory w jej domu sytuacja stała się bardzo ciężka. Jej ojciec by zapomnieć o nieszczęśliwym wydarzeniu popadł w alkoholizm, a jej mama ciężko pracuje by utrzymać rodzinę. Tymczasem Oliwia podczas swojego wolontariatu w przedszkolu poznaje Mikołaja - chłopaka, który na początku nie wywiera na niej pozytywnego wrażenia. Z czasem jednak rodzi się pomiędzy nimi szczere uczucie. Czy oboje przyznają się do swoich uczuć ? Jak na przyszłość Oliwii wpłynie sytuacja rodzinna ?

Agata Polte to dwudziestojednoletnia fanka siatkówki i skoków narciarskich. Oprócz studiowania i pisania zajmuje się prowadzeniem swojego bloga, na którym recenzuje książki. Zadebiutowała w 2018  roku powieścią ,,To czego nie widać".

Nie czytałam poprzedniej powieści tej autorki, czyli ,,To czego nie widać", ale czytając opis jej najnowszej powieści, czyli ,,Nowe jutro" byłam już przekonana, że autorka nie pisze o rzeczach błahych. Literatura młodzieżowa najczęściej kojarzy się czytelnikom z problemami nastolatków pokroju nieodwzajemniona miłość czy w ogóle zauroczeniem. Jeśli jednak oczekujecie takiej lekkiej lektury od powieści Agaty Polte, to muszę Wam napisać, że możecie się bardzo zaskoczyć, bowiem ,,Nowe jutro" jest  powieścią poruszającą trudne problemy i dającą czytelnikowi wiele do myślenia.

Główną bohaterką powieści, a zarazem jej narratorką jest Oliwia - dziewczyna, która uczęszcza do maturalnej klasy. W domu od czasu wypadku, w którym życie straciła jej siostra nie jest dobrze. Jej ojciec popadł w alkoholizm, a matka nieustannie pracuje, by mieć za co wyżywić rodzinę i zapłacić rachunki. Niestety jej ojciec nieustannie przepija większość pieniędzy, które przynosi do domu mama Oliwii, a ona sama by móc odłożyć coś na swoje przyszłe studia pracuje weekendami . Gdy pewnego dnia przez przypadek w przedszkolu, w którym jest wolontariuszką poznaje Mikołaja nie wywiera on na niej pozytywnego wrażenia, ale z czasem zaczyna się pomiędzy nimi rodzić prawdziwe i szczere uczucie.

Oliwia to dziewczyna, którą polubi każdy czytelnik. Wypadek, którego trzy lata temu nie przeżyła jej siostra nadal odciska na niej swoje piętno. Wie jednak, że musi nadal iść przez życie i nie może ciągle zadręczać się myślami ,,co by było gdyby". Gdy poznaje Mikołaja podczas swojego wolontariatu w przedszkolu, nie jest nim zachwycona. Mikołaj straszy dziecko i zachowuje się dosyć arogancko. Oliwia zaczyna z czasem jednak czuć, że pomiędzy nią, a poznanym chłopakiem zaczyna tworzyć się coś poważniejszego, a Mikołaj nie jest chłopakiem, za jakiego dotąd go uważała. Mikołaj z kolei to również ciekawy bohater. Jest ciepły, kochający, a przede wszystkim nie poddaje się łatwo. Dla niego pieniądze nie są tak ważne - pochodzi z domu, w którym ich nie brakuje i posiada jedno z nowszych aut. Jego życie jednak też się zmienia pod wpływem uczucia, jakie żywi do Oliwii. Ich miłość jednak będzie wystawiona na wiele prób, które będą musieli przejść.

Agata Polte nie boi się poruszać trudnych tematów. W ,Nowe jutro" autorka stara się nam pokazać, jaki wpływ na rodzinę ma strata bliskiej osoby oraz co dzieje się z osobą, która bezpośrednio przyczyniła się do tego dramatu. Ojciec Oliwii nie mógł zapomnieć o swojej drugiej córce, którą stracił w wypadku i o winie, jaką za niego ponosił. Zniechęcał się po paru wizytach u psychologa, ponieważ nie przynosiły one tak szybkiego rezultatu jak alkohol. To dzięki niemu mógł od razu zapomnieć, nie dręczyć się kolejnymi wyrzutami, i poczuciem bezsilności wobec straty. Nie zauważał jednak, że starając się zapomnieć o swojej młodszej córce, którą stracił w wypadku jednocześnie oddalał się od rodziny, która mu pozostała. Jestem pewna, że każdy czytelnik, który sięgnie po tę książkę, od razu wrobi sobie opinię o ojcu Oliwii. Ciężko jest go nie krytykować za to co robi jego zachowanie z rodziną, jednak fragmenty, które ukazują nam życie rodziny i zachowanie ojca dziewczynek przed wypadkiem pokazują nam go, jako człowieka kochającego, zdolnego dla swojej rodziny zrobić wszystko. Nie dziwi więc, że Oliwia i jej matka wierzyły, że w końcu sam kiedyś będzie w stanie podnieść się po tym wypadku. Czytając te fragmenty sprzed wypadku czułam wielkie współczucie i muszę przyznać, że wywarły one na mnie wielkie wrażenie, jednak, gdy akcja przenosiła się do teraźniejszości i czytałam o kolejnych alkoholowych ekscesach tego samego człowieka, który nosił swoje córki na rękach, albo gotował obiad dla rodziny piekły mnie oczy i czułam jakbym miała zabrać się zaraz do płaczu. Temat, jaki podjęła Polte w swojej powieści jest bardzo trudny i złożony, a fragmenty, które opowiadały o przeszłości rodziny skontrastowane z sytuacją, jaka panuje teraz w domu państwa Pawlik sprawiają, że jeszcze trudniej ocenić czytelnikowi co tak naprawdę zrobiłby na miejscu Oliwii i jej mamy.

Powieść napisana jest w narracji pierwszoosobowej, co sprawia, że jeszcze bardziej wczuwamy się w sytuację głównej bohaterki. Co prawda miłość pomiędzy Oliwią i Mikołajem jest dosyć schematyczna, bo jakby nie było ona jest biedna, miła, poukładana, a jemu pieniędzy nie brakuje i nie musi martwić się o nic, to tak naprawdę, gdy czyta się tę powieść wcale nam to nie przeszkadza. Dodatkowo muszę przyznać, że bardzo dobrze i szybko czytało mi się tę książkę z uwagi na to, że co jakiś czas autorka rozładowywała ciężką atmosferę śmiesznymi i trafionymi w punkt rozmowami Oliwii i jej przyjaciółki, czyli Tamary, przez co książka nie przytłacza. Tak więc, gdy czytałam o ich perypetiach przy wyborze sukienki na studniówkę, czy samą sytuację, gdy Tamara złamała nos swojemu byłemu chłopakowi, na mojej twarzy od razu pojawiał się uśmiech, a podobnych sytuacji jest jeszcze więcej.

,,Nowe jutro" to powieść, w której poruszane są trudne tematy, ale też nie brakuje w niej fragmentów, które na naszej twarzy wywołają uśmiech. Książka uświadamia nam, że tak naprawdę wszystko możemy zacząć od nowa, od początku jeśli tylko chcemy. Agata Polte postanowiła zrobić w swojej książce otwarte zakończenie, tak naprawdę nie wiemy, jakiego wyboru dokonał ojciec Oliwii, jakie są dalsze losy samej Oliwii i Mikołaja, ale myślę, że z jednej strony to dobre posunięcie, bo możemy sami sobie dopowiedzieć, jak potoczyły się dalsze losy bohaterów. Myślę, że Ci, którzy szukają lekkiej lektury mogą się troszkę zawieść, bo poruszane są tu trudne tematy; natomiast czytelnicy, którzy szukają lektury, która da im troszkę do myślenia znajdą z pewnością w powieści Agaty Polte coś dla siebie.

,,Prawdziwa odwaga polegała na zmierzeniu się ze swoim bólem i przezwyciężeniu go, na zbudowaniu życia od nowa."

Ocena :   ✰✰✰✰✰✰✰ (7/10)

Za możliwość przeczytania tej powieści dziękuję wydawnictwo Zysk i S-ka.

Na fanpage bloga na facebooku możecie wygrać jeden egzemplarz tej powieści. Więcej o konkursie tutaj (klik).